sábado, 23 de marzo de 2013

domingo, 17 de marzo de 2013

UN XESUITA NA CADEIRA DE SAN PEDRO



Vin en directo a designación do novo papa pola televisión e a verdade é que me levei nun principio una sorpresa por ser Jorge Mario Bergoglio, despois de ver, escoitar e ler sobre o acontecemento, quedeime principalmente cos “XESTOS” do novo Papa.

 Quero transmitirvos algún deles que pensó que van marcar a linea do novo papado, alguns destes recollidos polos medios e que recollo máis adiante.

  Algo novo estase a mover na Igrexa, desde o “Habemus Papam” pronunciado polo cardeal protodiácono, Jean Luís Tauran, que anunciou máis dunha hora logo da 'fumata' branca que o cardeal arxentino Jorge Mario Bergoglio, xesuita, é o novo pontífice.

É o primeiro Papa latinoamericano e o número 266 da Igrexa Católica, como novo Papa Francisco é austero, de tendencia moderada e que leva unha vida discreta.

 Si levantase a cabeza o Papa Clemente XIV que suprimiu a orde dos jesuitas e vise a un deles como cabeza da Igrexa católica… menos mal que o Papa Pío VII restituíu a Compañía de Jesús en 1814, senón hoxe non teríamos a un xesuita como Papa.

Desde o mesmo momento en que asomou o balcón do vaticano desde o cal foi presentado como sucesor de San Pedro, conquistou os presentes na cerimonia o falarlles en ton sinxelo como o seu bispo. A partir dese momento cada un dos seus xestos logrou xerar emocionado entusiasmo nos católicos de todo o mundo. «Polas súas obras coñecerédeslles» di o Evangelio de San Mateo (7, 15-20) e os primeiros xestos estiveron cargados de significado, vou enumerarvos algúns dos que a mín me impactaron máis.

1.- O primeiro sinal é o nome. Francisco ten un significado profundo. O propio Papa expresou que se impresionou cun saúdo do seu amigo, o cardeal Claudio Humes o final das votaciones durante o cónclave, díxolle: “non te esquezas dos pobres”. O nome do Papa inspírase en Francisco de Asis, defensor radical dos pobres e cuestionador das riquezas e abusos da corte clerical romana do século XII e tamén pensó que pode sumarse o de San Francisco Javier.

  2.- Minutos logo da súa elección, ingresou á sancristía da Capela Sixtina para poñerse os seus atuendos papais brancos, a sancristía é coñecida como o "Cuarto das Bágoas", porque é onde o novo pontífice sente por primeira vez o peso do papado. Cando saíu, unha cadeira similar a un trono estaba fora preparada nunha plataforma, pero preferiu saudar os cardeais desde unha cadeira o seu mesmo nivel.
3.- Saíu o balcón da basílica de San Pedro levando unha cruz pectoral de ferro colgada o pescozo (a que sempre utiliza e non unha de ouro) e sen a abigarrada estola coa que fixeron a súa primeira aparición os seus predecesores, presentouse á multitude vestido de branco, vestía unha simple sotana branca, cun pescozo ancho, prescindiu do histórico hábito coral. Deixou separadamente o roquete, a muceta e a estola. Preferiu a simpleza. Só usou a estola papal, morada con dourado, no momento de impartir a bendición en latín, logo quitouna, bicouna e entregoulla o mestre de cerimonias.


4.- Non levantou os brazos no seu primeiro saúdo os fieis. Apareceu como un home tímido, saudando lixeiramente coa man dereita. Comezou a súa interlocución «Irmáns e irmás, boas tardes». As súas primeiras palabras foron sinxelas, pero cálidas. Co seu sorriso e o humor das súas primeiras palabras gañouse á multitude: “O Cónclave tiña o deber de dar un novo bispo a Roma. Dá a impresión de que os meus irmáns cardeais tiveran que ir a buscalo case o fin do mundo... Pero estamos aquí... Grazas pola hospitalidade”. Directo e sinxelo, sorprendeu co seu primeiro discurso no que pediu camiñar “xuntos, en irmandade, amor e confianza recíproca”.

5.- A sorpresa veu cando exclamou: “Antes de darvos a bendición pídovos un favor. Antes de que o bispo bendiga o pobo pídovos que vós recedes o Señor para que me bendiga”. E tralas súas palabras, que foron recibidas cun forte aplauso, inclinouse durante uns instantes ante os congregados na Praza de San Pedro tras insistir “Fagamos en silencio esta oración de vós por min”.

  6.- Así deu paso á súa primeira bendición «Urbi et orbi». Unha bendición “para todos os homes e mulleres de boa vontade”. Xa parecía que se despedia dos fieis pedindo de novo que rezasen por el e cun “ata pronto”, pero ante a invitación a abandonar o balcón, insistiu en quedarse para enviar a súa última mensaxe, a súa despedida foi tan franca como o seu saúdo, apuntando o primeiro acto da súa axenda de hoxe: “Vémosnos/Vémonos pronto. Mañá quero ir rezar á Virxe para que custodie toda Roma. ¡Boas noites e bo repouso!”.
7.- O saír da capela Sixtina para volver á residencia Santa Marta, a maior parte dos cardeais subira a un dos autobuses e xa se formaron nunha liña para saudar o novo Papa cando chegase a ese lugar para a última cea que terían como grupo. Estaban esperando que chegase na limusina que viran aparcada no Palacio Apostólico e que estaba preparada para el, como novo Papa. "E cando o último autobús detense, adiviñen quen baixa” O Papa Francisco. Tampouco utilizou a limusina para ir á Basílica de Santa María Maior e recortou a seguridade, leva só un coche da gendarmería vaticana.

8.- Outro xesto importante foi o embarazoso e accidental encontro que tivo con Bernard Law na Basílica de Santa María a Maior. O arzobispo emérito de Boston está acusado de encubrir a 250 curas pederastas, o Papa sería moi severo co cardeal “Non quero que frecuente esta basílica, resolveu, taxante”. E quéreo obrigar a gardarse nun mosterio de clausura. Este feito podería interpretarse como que o Papa Francisco podería ser moito máis severo e punitivo que o seu antecesor fronte á crise de pederastia clerical.

9.- É desde a súa designación o Papa dos pobres. Non só dixo que lle gustaría ter “unha Igrexa pobre e para os pobres”. Tamén fixo un chamamento os seus compatriotas arxentinos para que en lugar de embarcarse nunha custosa viaxe a Roma para asistir á inauguración do seu pontificado, deran eses cartos a obras de caridade.

10.- Na Misa de inicio do seu pontificado, ordenou que non se repartiran entradas, como se facía habitualmente a fin de controlar o enorme fluxo de xente, o que inevitablemente daba pé a privilexios e desigualdades. “Á misa de Francisco son todos benvenidos”. O percorrido anterior á Misa de inicio do seu pontificado, deixounos unha desas imaxes para non esquecer, parouse para saudar e bendicir a un enfermo prostrado nunha padiola. E dedicoulle máis tempo do habitual nestes casos, é decir, non foron uns breves segundos. A cara do enfermo e os que estaban con el denotaba unha felicidade enorme. Estaba mostrando a súa proximidade e agarimo a todos os enfermos do mundo.

11.- A linguaxe clara, directo e desde o corazón. Benedicto XVI era o Papa da razón, as homilías e intervencións de Francisco probablemente adoecen do espesor intelectual e teolóxico das do seu predecesor. Pero, a cambio, son directas, accesibles e con frecuencia conseguen emocionar.


12.- Renunciou ás obras no apartamento papal: “Aquí hai espazo para 300 persoas”, dixo fai uns días, cando foi a retirar os selos con que fora clausurado o apartamento Pontificio trala dimisión de Benedicto XVI. En Bos Aires vivía nun modesto pisiño, xunto o arzobispado, de dúas habitacións, un baño e unha cociña. Facíase todo el só, incluída a comida diaria. Cando lle preguntaron que traballos de rehabilitación desexaba que se fixesen no apartamento papal antes de ocupalo dixo: «Ningún. É precioso, está moi ben así».


13.- A tradición impón que nos discursos oficiais os papas diríxanse os cardeais como «señores cardeais». Con todo, xa os chamou varias veces «irmáns». Os jesuitas chegan á cadeira de Pedro da man do Papa Francisco . Un Papa dixo deles que eran "os
relixiosos das trincheras". Os jesuitas, a Compañía de Jesús, contan agora nas súas filas co principal xeneral da Igrexa Católica. Os expertos xa se aventuran a avanzar que a proclamación do Papa Francisco supoñerá unha apertura de fiestras que inundará de aire fresco os corredores do Vaticano. En parte, sen dúbida, debido á peculiar forma de transitar o camiño da relixión que teñen os jesuitas.


Agardo que asi sexa. Pero tamén non hai que esquencer a forte presenza e influencia dos "principes da igrexa", que non o van a poñer facil.



.

mércores, 13 de marzo de 2013

NUEVO PAPA. Jorge Mario Bergoglio

 


EL PAPA "FRANCISCO I"
 


    

Jorge Mario Bergoglio
Papa de la Iglesia católica

 Bergoglio a los 71 años de edad. Fotografía de septiembre de 2008.
Ordenación13 de diciembre de 1969
Consagración episcopal27 de junio de 1992
Proclamación cardenalicia21 de febrero de 2001
Información personal
Nombre secularJorge Mario Bergoglio
Títuloscardenal presbítero de san Roberto Belarmino
Nacimiento17 de diciembre de 1936 (76 años)
Buenos Aires, Flag of Argentina.svg Argentina
Profesióntécnico químico[1]
Coat of arms of Jorge Mario Bergoglio.svg
'Miserando atque eligendo'

Jorge Mario Bergoglio S. J. (Buenos Aires, 17 de diciembre de 1936) es el actual papa de la Iglesia católica. Es uno de los 183 cardenales de la Iglesia Católica, miembro de la Compañía de Jesús. Para de la Iglesia católica desde el 13 de marzo de 2013, eligiendo el nombre de Francisco I.
Luego de la muerte del Papa Juan Pablo II el 2 de abril de 2005, fue considerado uno de los candidatos a tomar el lugar del Sumo Pontífice, cargo para el cual fue electo Joseph Ratzinger, quien adoptó el nombre papal de Benedicto XVI).
Bergoglio fue presidente de la Conferencia Episcopal Argentina durante dos períodos. Impedido por el estatuto de asumir un nuevo mandato, durante la 102.º asamblea plenaria de ese organismo se eligió al arzobispo de la Arquidiócesis de Santa Fe de la Vera Cruz, José María Arancedo, para sucederlo.

 

Biografía

Jorge Bergoglio nació en la ciudad de Buenos Aires el 17 de diciembre de 1936, hijo de un matrimonio de italianos formado por Mario Bergoglio (empleado ferroviario) y Regina (ama de casa). Egresó de la escuela secundaria industrial E.N.E.T Nº 27 (ahora E.T.Nº 27)Hipólito Yrigoyen,con el título de técnico químico. A los 21 años (en 1957) decidió convertirse en sacerdote. Ingresó en el seminario del barrio Villa Devoto, como novicio de la orden jesuita.Y ahora es papa

Sacerdocio

Fue ordenado sacerdote el 13 de diciembre de 1969. A partir de entonces hizo una larga carrera dentro de la orden de la cual llegó a ser «provincial» desde 1973 hasta 1979, ya durante la Dictadura cívico-militar argentina. (Ver Actuación de Bergoglio durante la dictadura argentina).

Obispo y cardenal

Luego de una gran actividad como sacerdote y profesor de teología, fue consagrado obispo titular de Auca el 20 de mayo de 1992, para ejercer como uno de los cuatro obispos auxiliares de Buenos Aires.
Cuando la salud de su predecesor en la arquidiócesis de Buenos Aires, el arzobispo Antonio Quarracino empezó a flaquear, Bergoglio fue designado obispo coadjutor de la misma el 3 de junio de 1997. Tomó el cargo de arzobispo de Buenos Aires el 28 de febrero de 1998.
Durante el consistorio del 21 de febrero de 2001, el papa Juan Pablo II lo creó cardenal del título de san Roberto Belarmino. Además se constituyó en el primado de la Argentina, resultando así el superior jerárquico de la Iglesia católica de este país.
Forma parte de la CAL (Comisión para América Latina), la Congregación para el Clero, el Pontificio Consejo para la Familia, la Congregación para el Culto Divino y la Disciplina de los Sacramentos, el Consejo Ordinario de la Secretaría General para el Sínodo de los Obispos, la Congregación para los Institutos de Vida Consagrada y las Sociedades de Vida Apostólica.
En virtud de su puesto episcopal, es además miembro de la Conferencia Episcopal Argentina ―de la cual fue presidente en dos ocasiones, hasta 2011― y del CELAM (Consejo Episcopal Latinoamericano).
Tras dos periodos consecutivos como presidente de la Conferencia Episcopal Argentina, el 8 de noviembre de 2011 los obispos electores de ese organismo designaron para reemplazarlo al arzobispo de Santa Fe, José María Arancedo, primo hermano del fallecido expresidente argentino Raúl Alfonsín y hasta entonces vicepresidente segundo de la Conferencia Episcopal.[4] [5]

Vaticano

Al morir Juan Pablo II, eran 117 los cardenales menores de 80 años en condiciones de votar para elegir un nuevo papa, entre los cuales se encontraba el cardenal Bergoglio, de quien se dice que logró obtener 40 votos de los 77 que eran necesarios para ser elegido (es decir, el segundo lugar detrás del que fue elegido y convertido en Benedicto XVI, el cardenal Joseph Ratzinger.Sin embargo, puesto que existe obligación de secreto absoluto para los asistentes al cónclave (Constitución Apostólica Universi Dominici Gregis de 22 de febrero de 1996, cap. II, n.º 48) bajo pena de excomunión reservada al Sumo Pontífice (Código de Derecho Canónico, canon 1399), este dato debe tomarse como mera especulación.

En marzo de 2013, el Cardenal Jorge Bergoglio serán uno de los dos cardenales argentinos que participarán del cónclave que elegirá al sucesor del Papa Benedicto XVI.
Fue elegido Papa el 13 de Marzo de 2013, tras 5 votaciones en el conclave después de la renuncia de Benedicto XVII.

En la Santa Sede es miembro de la Congregación para el Culto Divino y la disciplina de los Sacramentos; de la Congregación para el Clero; de la Congregación para los Institutos de Vida Consagrada y de las Sociedades de Vida Apostólica; del Pontificio Consejo para la Familia y de la Pontificia Comisión para América Latina

Opinión sobre la ley de matrimonio entre personas del mismo sexo

Una de las cuestiones en las que el cardenal se enfrentó al gobierno fue el proyecto de Ley de Matrimonio entre Personas del Mismo Sexo. El 9 de julio de 2010, días antes de su aprobación, se hizo pública una nota de Bergoglio[calificando como una «guerra de Dios» dicho proyecto, que contemplaba que las personas homosexuales pudieran contraer matrimonio y adoptar niños.En la nota del cardenal primado, dirigida a las monjas carmelitas de Buenos Aires, calificaba el avance legislativo del proyecto como «una movida del Diablo» y en la que alentaba a acompañar «esta guerra de Dios» contra la posibilidad de que los homosexuales pudieran casarse. El expresidente Néstor Kirchner criticó las «presiones» de la Iglesia sobre este asunto.
La presidenta Cristina Fernández de Kirchner acusó en duros términos a Bergoglio por la campaña contra el matrimonio entre personas del mismo sexo, que se debatía en el Congreso, a la que comparó con los «tiempos medievales y de la Inquisición».

Obras

  • 1982: Meditaciones para religiosos
  • 1986: Reflexiones sobre la vida apostólica
  • 1992: Reflexiones de esperanza
  • 1998: Diálogos entre Juan Pablo II y Fidel Castro
  • 2003: Educar: exigencia y pasión
  • 2004: Ponerse la patria al hombro
  • 2005: La nación por construir
  • 2006: Corrupción y pecado
  • 2006: Sobre la acusación de sí mismo
  • 2007: El verdadero poder es el servicio
  • 2012: Mente abierta, corazón creyente

xoves, 28 de febreiro de 2013

“INDULTOS” A XUSTIZA NON E IGUAL PARA TODOS


Un non deixa de sorprenderse a diario, e mira que co que está a chover con isto da crise, non estamos os cidadáns para moitas historias. Pois non chega con este pesar para contemplar como os responsable de quitarnos deste problema están a exercer o máis vil dos papeis, as corrupcións, enganos, enchufismos... Pero un que está no mundo do social, ábrenselle as carnes cando escoita que “unha ves que os colleron cas mans na masa”, aínda así se benefician das prevendas do estado para descolgar as culpas e mentres a outros cidadáns anónimos, cando fan moitos menos, lles cae todo o peso da lei, acabando cos ósos no cárcere. Está claro, hai unha única moeda pero para uns cáelles de face e a outros con todo o peso da cruz.

Artigo 117 da Constitución Española

1. A xustiza emana do pobo e adminístrase en nome do Rei por Xuíces e Maxistrados integrantes do poder xudicial, independentes, inamovibles, responsables e sometidos únicamente o imperio da lei.

A Constitución Española concede o Rei o dereito de graza, sometido á lei e prohibe os indultos xerais (segundo o seu artigo 62.i) (artigo 62 CE: Funcións do Rei.)

O indulto é unha causa de extinción da responsabilidade penal, que supón o perdón da pena, é unha situación diferente á amnistía, que supón o perdón do delito, xa que polo indulto a persoa segue sendo culpable, pero perdoóuselle o cumprimento da pena.

O indulto pode ser total ou parcial, a súa vez pode ser xeral e particular. O indulto total comprende a remisión de todas as penas a que houber sido condenado o reo e que aínda non houberen sido cumpridas. O indulto parcial supón a remisión dalgunha ou algunhas das penas impostas ou a súa conmutación por outras menos graves.

En España, Segundo o Ministerio de Xustiza, o indulto «é unha medida de graza, de carácter excepcional, consistente na remisión total ou parcial das penas dos condenados por sentenza firme, que outorga o Rei, a proposta do Ministro de Xustiza, previa deliberación do Consello de Ministros».

O "dereito de graza", tamén coñecido como indulto, é unha renuncia o exercicio do poder punitivo do Estado, fundada en razóns de equidad, oportunidade ou conveniencia pública (Política).

Poden indultarse as penas accesorias con exclusión das principais e viceversa, a non ser que aquelas sexan inseparables destas. A remisión da pena principal implica, igualmente, a das accesorias, fóra diso a inhabilitación para cargos públicos e dereitos políticos, as cales non entender comprendidas, si delas non se fixen mención especial na concesión.

É dicir unha medida de graza sen render contas a ninguén. O perdón sen explicacións, do que só uns poucos coñecen o motivo. O indulto converteuse en España nunha figura legal polémica, en parte agravada pola opacidad e arbitrariedad que a rodea. A lei que o regula, unha norma de 1870, concede esta potestade o Goberno, pero non lle obriga a xustificar a súa decisión. Nin sequera a recollela nunha estatística, pois só basta publicala no BOE.

A CARA: O 'perdón' é cousa de políticos
O pacto o que levou a Unió Democràtica de Catalunya (UDC) para evitar o cárcere dos acusados polo 'caso Pallerols' pon de relevo os privilexios dos que a clase política goza ante a Xustiza. O fiscal acordou unha sentenza de conformidad no 'caso Pallerols' pola que rebaixa as penas de 11 anos de cárcere a condenas que non supoñen o ingreso en prisión para o empresario Fidel Pallerols; Vicenç Gavaldá, ex membro do comité de goberno de Unió, o seu irmán Lluís Gavaldà, e Santiago Vallvé, ex militante de UDC. A cambio o partido de Josep Antoni Duran terá que devolver os 388.000 euros que desviou dos fondos da Unión Europea destinados a cursos de formación para desempregados, a través das sociedades de Pallerols.

O acordo do 'caso Pallerols' recorda outros tratos de favor a políticos, Gallardón indultó a un ex alto cargo de Unió condenado por malversar. O ex dirixente 'popular' Hormaechea foi indultado polo Goberno de Zapatero. Aznar indultó parcialmente a Barrionuevo e Bera e a un condenado por Filesa. A eles hai que sumar banqueiros e persoaxes de postin que ata o máis inxenuo non entendería como se pode indultar a esta xente.


Os gobernos de Mariano Rajoy (468 indultos en total), José Luís Rodríguez Zapatero (3.378) e José María Aznar (5.897) lideran a concesión de indultos (perdón parcial para non ingresar en prisión) a políticos condenados. Entre os tres concederon 25 indultos a condenados por prevaricación, 107 a condenados por malversación de caudales públicos e 16 a sentenciados por cohecho, segundo publicáronse no Boletín Oficial do Estado.
A CRUZ: A petición de indulto para David Reboredo
No outro lado están os anónimos os da rúa. Como o caso de de David Reboredo, o pai de David é cego, como a Xustiza. Edmundo, octogenario, despediuse do seu fillo o pasado día 5 ante as portas do cárcere da Lama, en Pontevedra. Hai que ver como lle fixo sufrir este mozo. Sábeno ben tantos pais e nais con fillos heroinómanos.... Logo de tantos sinsabores, de tantas bágoas, deulle unha alegría e fai tres anos deixou atrás a sua adicción. Agora ata axuda a un bo número de asociacións contra a droga e colabora coa unidade de apoio a drogodependientes do Concello de Vigo. Pero din que o pasado sempre volve. E o de David regresou en forma de dúas condenas pendentes que acaban de facerse efectivas.

Foi detido en 2006 e 2009 por vender duas papelinas (400 miligramos) de heroína. Outros dous varazos na cabeza de Edmundo. Pero logo diso chegou a rehabilitación. Así que os seus ollos cegos non esperaban ver que a sentenza, sete anos de cárcere, faríase efectiva. Á fin e ao cabo, o cárcere está para rehabilitar, e David xa o conseguiu.

O avogado da familia Reboredo pediu o indulto en dúas ocasións, pero foi denegado en ambas. O feito de ser reincidente é unha traba importante. Agardemos que á terceira vaia a vencida. Agardo que para a publicación deste artigo xa teñamos novas máis boas para el.

So quédame decir: “fecit Deus tantum iustitiam quia homo abusi “, que deus reparta xustiza porque o home só abusa dela. E o peor que sempre pagan os máis indefensos.

venres, 22 de febreiro de 2013

"A Rajoy lo llevaría a 36 años luz de distancia"

Tiene sólo nueve años pero no podría saber más de política. Manu, un niño de Carballo, conoce todas las claves de la situación económica de nuestro país, aunque su pasión está más allá de nuestro planeta.



PARA VER EL VIDEO PULSAR EN EL ENLACE :
http://www.vtelevision.es/informativosv/2013/02/21/0031_26_168425.htm



.

luns, 11 de febreiro de 2013

RENUNCIA EL PAPA Y COMIENZAN LAS QUINIELAS

Posibles sucesores de Benedicto XVI .  Los considerados 'papables' con más opción

La inesperada renuncia del Papa Benedicto XVI generó la especulación en diversos medios de comunicación y conocedores del Vaticano sobre la posibilidad de la elección del primer Papa no europeo en la historia de la iglesia católica.

El diario el País, por ejemplo, planteo la posibilidad de que el próximo pontifíce sea de origen latinoamericano. En esta parte del mundo, dice el influyente medio, habita el 42 por ciento de los católicos, el bloque más numeroso de fieles en todo el mundo de los 1.200 millones de seguidores que profesan esta religión. La cabeza visible de la Iglesia Católica podría estar en manos de otras nacionalidades, aunque no es un secreto que los italianos quieren que el próximo Papa sea de su país.
El colegio cardenalicio, integrado por 118 cardenales con derecho al voto, es decir menores de 80 años, deberá elegir al Papa a mediados de marzo.


LOS QUE ESTAN EN PRIMERIA LINEA


1. João Braz de Aviz, de 65 años, es un cardenal brasileño y actual Prefecto de la Congregación para los Institutos de Vida Consagrada y las Sociedades de Vida Apostólica.


2. Timothy Michael Dolan, 62 años, es un pospular cardenal y arzobispo católico de Nueva York.Es la cabeza visible de los catolicos en Estados Unidos.








3.Leonardo Sandri, 69 años, es un cardenal argentino de la Iglesia Católica. Actualmente es Prefecto de la Congregación para las Iglesias Orientales y consejero de la Comisión Pontificia para América Latina (CAL) entre otros puestos. Sandri es reconocido por anunciar públicam
ente la muerte de Juan Pablo II en la Plaza de San Pedro.



4.Marc Ouellet, de 68 años, es un cardenal canadiense. Actualmente ocupa el cargo de Prefecto de la Congregación para los Obispos y Presidente de la Pontificia Comisión para América Latina. Ouellet habla correctamente seis lenguas: francés (es su lengua nativa), inglés, español, portugués, italiano y alemán.







5. Angelo Scola, de 71 años, es un cardenal italiano y la esperanza de muchos italianos para recuperar el trono de San Pedro. Tras ser patriarca de Venecia, fue nombrado arzobispo de Milán por el papa Benedicto XVI el 28 de junio de 2011. A su favor tiene que es uno de los referentes en el entendimiento entre musulmanes y cristianos.








6. Peter Turkson, de 64 años, es el líder la de la Oficina Vaticana para la Justicia y Paz, y portavoz de la Iglesia en asuntos sociales. Originario de Ghana, es la carta más visible de África.









7. Gianfranco Ravasi, tiene 70 años. Es un cardenal italiano, presidente del Consejo Pontificio para la Cultura y de la Pontificia Comisión de Arqueología Sagrada. Su perfil está involucrado hacia la docencia.









8. Odilo Pedro Scherer, de 63 años, es un Cardenal brasileño de la Iglesia Católica. Actualmente se desempeña como arzobispo de São Paulo, y fue elevado al cardenalato en 2007.








9. Luis Tagle, de 55 años, es un obispo católico filipino, arzobispo de Manila y Cardenal de la Iglesia Católica. Se le reconoce por ser muy cercano a Benedicto XVI y por ser muy carismático.








10. Cristoph Schoenborn, austriaco de 67 años, es un ex alumno de Benedicto XVI y es el arzobispo de Viena.












SEGUN LOS PERFILES MI APUESTA ES POR:

Marc Ouellet (La Motte, 8 de junio de 1944) es un cardenal canadiense. Actualmente ocupa el cargo de Prefecto de la Congregación para los Obispos y Presidente de la Pontificia Comisión para América Latina. Ouellet habla correctamente seis lenguas: francés (es su lengua nativa), inglés, español, portugués, italiano y alemán.


 El 25 de mayo de 1968 fue ordenado sacerdote. En 1970 se traslada a Colombia para enseñar teología en el seminario mayor de Bogotá. Ingresó a la Sociedad de Sacerdotes de San Sulpicio en 1972.

Prosigue sus estudios en Roma, obteniendo en 1974 la licenciatura en filosofía por la Universidad Pontificia de Santo Tomás de Aquino. Vuelve a Colombia como profesor y miembro del seminario mayor de Manizales. Dos años desués regresa a Canadá. En 1978 decide proseguir sus estudios y en 1982 consigue el doctorado en teología dogmática por la Pontificia Universidad Gregoriana. Ese mismo año regresa a Colombia como profesor en el seminario de Cali. En 1983 es nombrado rector del seminario mayor de Manizales hasta 1988,[1] cuando es nombrado 1er Consultor del Consejo Provincial Canadiense de Sulpicianos y profesor del seminario de Montreal. En 1990 es nombrado rector de este seminario[1] y en 1994 rector del seminario de Edmonton. Del 1996 al 2002 fue ordinario de teología dogmática en Roma por la Pontificia Universidad Lateranense.

Obispo y Arzobispo El 19 de marzo de 2001 es consagrado obispo por el papa Juan Pablo II, que lo había nombrado el 3 de marzo secretario del Pontificio Consejo para la Promoción de la Unidad de los Cristianos asignándole la sede titular de Agropoli.

El 15 de noviembre de 2002 es nombrado arzobispo de Québec y primado de Canadá.

Es elevado a cardenal el 21 de octubre de 2003 por el papa Juan Pablo II que le asigna el título de Santa Maria in Traspontina.

El 30 de junio de 2010 el papa Benedicto XVI lo nombra prefecto de la Congregación para los Obispos y presidente de la Pontificia Comisión para América Latina.

Ha sido Legado Pontificio para las siguientes celebraciones:

Apertura de la Peregrinación a la "Sacra Túnica" en el V Centenario de la Ostentación Pública (Catedral de Trier, Alemania, 13 de abril de 2012).

50° Congreso Eucarístico Internacional (Dublín, 10-17 de junio de 2012).

El cardenal Ouellet es miembro de la Academia Pontificia de Teología.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...