Amosando publicacións coa etiqueta FIOT. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta FIOT. Amosar todas as publicacións

martes, 25 de setembro de 2018

O FIOT vén de ser galardoado co Premio da Cultura Galega nas artes escénicas.


«O obxectivo é ver o mellor de todo»


O FIOT vén de ser galardoado co Premio da Cultura Galega nas artes escénicas. Falou en Radio Voz o domingo Alberto Sueiro


CASAL

M. MEIZOSO P. BLANCO
CARBALLO / LA VOZ 25/09/2018 
Apenas quedan xa uns días. Este venres botará a andar o programa da 27.ª edición do Festival Internacional Outono de Teatro de Carballo, o FIOT, un encontro que nas últimas horas vén de ser galardoado co Premio da Cultura Galega na categoría de artes escénicas. Alberto Sueiro, presidente da asociación cultural Telón e Aparte, así como director do festival, participou esta pasada semana no programa Con voz de domingo, de Radio Voz, onde foi dando conta do que se achega.
-Programa longo, extenso, denso. Un mes enteiro de FIOT.
-Si, pretendemos que Carballo sexa o corazón de Galicia durante un mes. Son 41 espectáculos de teatro, 5 estreas, 7 seccións de artes escénicas... Programa denso, claro.
-As valoracións do festival carballés nas redes son espectaculares. Hai algo máis gratificante?
-O máis gratificante é ver como enchemos o teatro cada día que facemos función. Pero efectivamente, como en calquera faceta da vida, se gaban o que fas, mellor aínda. Iso é porque levamos moitos anos e facemos moitos amigos.
-Están especialmente satisfeitos desta edición? Presumimos?
-Sempre presumimos, porque en cada edición esforzámonos por presentar o mellor do teatro que se fai en España. Pero, efectivamente, dende hai un tempo ata aquí, creo que levamos unha traxectoria de ir medrando ano a ano: funcións, autores, dramaturgos...
-Cal é o perfil de público?
-Con 27 edicións temos xa un público educado, moi fiel, e logo, é verdade, un aforo bastante limitado. Polo tanto, a gran maioría a estas alturas é publico de Carballo, que medrou co propio FIOT.
-E novas xeracións, supoño.
-Si. Estamos traballando moito na creación de públicos. Esta edición, en concreto, dirixímola aos millennials, de forma absolutamente evidente. Reflexionamos que o propio FIOT é un millennial. Buscamos a conexión con ese público que responde a outros estímulos en termos de ocio. É o público dos próximos 25 anos de FIOT.
-E como se apaixona aos mozos?
-Nós intentámolo buscando autores moi bos e que respondan ao perfil desas novas xeracións. Espectáculos non só dirixidos a eles, senón tamén dirixidos aos demais para entendelos a eles.
-E como temos que entender o concepto FIOT? Vai máis alá.
-O festival, que en principio ten un marcado carácter local porque quería levar o teatro alí a onde non chegaba, ten dúas claves: a calidade e a diversidade. Pasaron 25 anos e hoxe o que pretendemos é que calquera espectador teña unha oferta durante un mes en Carballo. Así temos, por exemplo, a Rúa dos Contos, que cumpre 20 anos; unha parte dedicada aos nenos, o Fiotiño, co concurso de teatro lido en Radio Voz, a parte do festival que máis importancia ten para os rapaces; o OTNI, propostas máis contemporáneas e transgresoras; o Metro Cadrado, microteatro nos lugares máis diversos...
-O que se pode ver en Madrid ou Barcelona, tamén en Carballo.
-Exacto. As distintas formas de presentar as artes escénicas.
-Como se manteñen no tempo?
-Con dificultade e sorte. Moitas edicións estiveron no arame, pero dende o principio houbo un grupo entusiasta. Quizais a diferenza márcaa que, nestes máis de 25 anos, a nivel institucional, nunca tivemos a ninguén en contra. Pasamos por todas as combinacións políticas, e sempre con amparo. Logo, sobre todo, o bo acollemento que lle deu o público de Carballo, un público que ademais foi evolucionando [vese nas súas valoracións]: Carballo sente como propio o FIOT. Iso fai que sobreviva: que a xente conte con que no seu ano está o Nadal, o verán, o San Xoán... e está tamén o FIOT.
-Temos nesta edición algo tan diferente como Touriñán e Carlos Blanco con «Somos criminais» ou como Lolita Flores en «Fedra».
-Precisamente aí está o obxectivo: que se poida ver o mellor de todo. A Fedra que vén a Carballo é unha función apegada ao empoderamento da muller e á igualdade de xénero, valores aos que este festival ten que estar apegado.
-Dígame algo que destacaría.
-Ademais desa Fedra, e de Ron Lalá, do mellor do teatro en España, penso que é imperdible El tratamiento ou Iphigenia en Vallecas. Destacaría, tamén, Un enemigo del pueblo, espectáculo de Kamikaze e reflexión sobre a democracia no que os espectadores son os que deciden como segue a función. Nun dos dous pases antes da estrea, durou 12 minutos, porque eles decidiron que quedase aí. Destacaría, tamén, La tristeza de los ogros: o seu director é o neno prodixio do teatro europeo.
Dende hoxe, entradas e bonos para o público en xeral. Onte, luns, rematou o prazo para que os socios de Telón e Aparte mercasen os seus bonos. Hoxe quedará aberto para o público en xeral, que pode mercar xa de forma anticipada tanto os bonos como as entradas individuais para os espectáculos. Poderán facelo ata o día antes de cada función.



luns, 28 de outubro de 2013

MILAGRO EN CARBALLO

Si la piedra angular que debe sostener todo el edificio de las artes escénicas son los públicos, ¿por qué los maltratamos, los menospreciamos o los obviamos? Algunos gestores viven sus experiencias a caballo entre la tozudez del político de turno y la ilusión de las teorías mágicas de algunos especialistas en redondear los cuadrados o viceversa que dan a entender que los públicos se crean por impulsos y voluntades, en tertulias de café y por decisiones administrativas y no por esfuerzo, análisis, acercamientos, encuestas y acciones de muchas índoles, pero la principal, con programaciones que sepan primero captar y después mantener a esos públicos.

Cuando hablamos de públicos tenemos la tendencia a mirarn a lo que sucede en los grandes centros de exhibición, en las capitales, con una masa crítica que proporciona un caudal potencial de clientela suficiente a todos los productos que se ofrecen como para establecer cuadros estadísticos que pueden orientarnos, pero que se deben aquilatar, o hacer análisis ponderados. He escrito deliberadamente productos, porque cuando se lanzan campanas al vuelo por rebasar ciertas cifras redondas de asistencia a espectáculos o festivales, si miramos con detenimiento encontramos excesivos productos de consumo para los públicos de aluvión que no dejan más reguero que el oportunismo y la sustentación de unos productos confeccionados con fórmulas de éxito, en donde la calidad puede ser, incluso, buena, pero que su interés cultural, dramático no alcanza un valor comparable para considerarlo con todas sus consecuencias como algo que ayude al avance de la sociedad, de la cultura y todos esos conceptos que se deberían también barajar en la valoración de las programaciones.

Pero ¿qué sucede en las programaciones, los festivales, los eventos en las capitales de provincias, en las ciudades de menos de cincuenta mil habitantes o en los pueblos de veinte mil o menos, que son donde están la inmensa mayoría de las salas de exhibición de las redes actuales? En términos absolutos, la incidencia es menor, pero en términos relativos, podemos encontrarnos en porcentajes relacionados con la demografía del lugar con bastante mejor cualificación que en las grandes capitales. Y se debe a muchos factores, entre ellos la política de precios, las circunstancias socio-culturales y económicas y, aquí de nuevo el tipo de programaciónson los elementos que influyen. Y en este sentido, uno siente que se tiende al teatro más comercial, a los productos del oligopolio, a complacer a unos sectores sociales de la clases medias altas. Con excepciones, características de cada lugar y otros factores importantes, por ahí parecen canalizarse los esfuerzos.


Por eso queremos resaltar una circunstancia ejemplar en Carballo, donde acudimos al estreno del último espectáculo de Titzina, dentro del XXI Festival Internacional Outono de Teatro, con la sala del Pazo da Cultura completamente llena, repleta de públicos de diferentes edades, dato muy importante. Importantísimo. Y se demuestra que se pueda hacer en una localidad de esta demografía, 30.000 habitantes, un estreno de esta entidad, y se puede sentir que la excelente programación de todo el festival es una declaración de principios de cómo gestionar dineros públicos, de cómo gestionar públicos, fidelizándolos no solamente para lo obvio y televisivo, sino para lenguajes nuevos, para propuestas de valor cultural añadido, de estéticas no convencionales, por lo que hay que aplaudir y felicitar a todos los agentes concurrentes.

Baste con decir que allí en Carballo tienen un grave problema de públicos, sí, pero de públicos que se quejan por no poder asistir, ya que se venden los bonos en poco minutos, y la venta anticipada agota las localidades en horas. ¿Un milagro? No una gestión adecuada. Una coherencia, el saber aprovechar las energías, la cogestión entre una entidad privada cultural que lo organiza, y el ayuntamiento que le da el soporte, la infraestructura y trabajan en común, por el bien del teatro, la cultura y de los públicos.

Y este efecto del FIOT se sustenta con una programación continuada durante todo el año, con programaciones cada viernes, con abrirse a nuevas experiencias, con involucrar a entidades, empresas locales, establecimientos de restauración. Un ejemplo a tener en cuenta. Y no es que sea nada inventado en Carballo, pero han sabido aprovechar todos los resortes para que funcione. Una manera de gestionar que debería estudiarse porque demuestra que es algo posible, que los públicos responden cuanto se siente concernidos, cuando se les trata bien, se les reconoce, se les involucra. Eso sí, eso significa más trabajo para los programadores y funcionarios. Ahí está la diferencia, una parte del milagro.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...