xoves, 25 de marzo de 2021
Entrevista TVG, porgrama "Quen Anda Aí?, tema covid
martes, 23 de marzo de 2021
venres, 22 de xaneiro de 2021
GRUPO CALVO: La Mágia de Innovar - Vuelca fácil
xoves, 31 de decembro de 2020
Vieiro alerta de que botellones y otras reuniones siguen celebrándose pese a las restricciones
«Las celebraciones prohibidas, botellones y otras reuniones nocturnas en varios lugares no paran de celebrarse a pesar de las restricciones, normativas y diversas recomendaciones de las autoridades sanitarias para frenar la expansión del coronavirus». La Asociación Vieiro, con sede en Carballo e histórica entidad antidroga que trata temas sociales de calado, desde el alcohol a la adicción a las nuevas tecnologías, ha hecho público un comunicado («¡A ti!»), con el que quiere «abordar un tema que en este momento resulta preocupante acerca de las fiestas ilegales, el alcohol y el covid».
Xosé María Arán, vicepresidente de la asociación y
responsable de la comunicación de esta, sabe bien de las consecuencias del
covid. Hace apenas unos días que, en el pregón de la iglesia parroquial San
Xoán Bautista, recordaba
todo lo que tuvo que pasar con la enfermedad, y las secuelas que permanecen.
Lo hacía emocionado, con la voz entrecortada, pidiendo además responsabilidad.
En eso incide también en el comunicado: «Mientras que, afortunadamente, la
mayoría de las personas toma medidas y precauciones para evitar el contagio por
covid-19 otras, ante el cierre y limitaciones de horarios y aforos de los
locales de ocio nocturno, hacen caso omiso de las advertencias convirtiendo y
prolongando sus salidas nocturnas en botellones y celebraciones ilegales en
pisos o en coches, actividades que suponen un peligroso foco de
contagio al hacer las reuniones de grupos numerosos de personas, muchas de
ellas sin mascarilla y algunas bebiendo de la misma botella, entre otras
actitudes que pueden afectar a la salud en la situación actual que estamos
viviendo debido a la pandemia por coronavirus tanto por el consumo de alcohol
como por el riesgo de transmisión del covid-19».
--------------------------------------------------------------------------------------------------------

Cara e cruz dun positivo
XOSÉ MARÍA ARÁN
Es por eso que insisten de cara a estas fechas: ¡A ti!, No
olvides el esfuerzo que tanto tú como tus mayores estáis haciendo. ¡A ti!, que tienes
familia con personas de alto riesgo y/o personas mayores a las que puedes
llegar a exponer con este tipo conductas irresponsables. ¡A ti!. No es
cuestión de que no te diviertas, es cuestión de que diviertas de la forma que
ahora toca divertirse, y esto es hacerlo de forma responsable. ¡A ti!. Tan
sólo te pedimos reflexión, prudencia y responsabilidad en estas fiestas».
luns, 21 de decembro de 2020
«O que se pasa co covid non se esquece»: emotivo pregón en la iglesia carballesa
«O que se pasa co covid non se esquece»: emotivo pregón en la iglesia carballesa
Tres de los primeros casos de coronavirus conocidos en la localidad piden no bajar la guardia
domingo, 20 de decembro de 2020
Pregón de Nadal 2020: un homenaje a los “ángeles” de la sanidad
Pero lo que sí hubo, y mucho, fue emoción. La emoción que desbordaron los pregoneros y no es para menos. Xosé María Arán Rodríguez, Alfonso Mariño Cotelo y Juan Carlos Díaz del Valle coincidieron en ser los primeros casos conocidos en nuestra localidad víctimas de la covid. Los tres no se cansaron de alabar el trabajo y humanidad de los sanitarios, a los que denominaron “ángeles” y destacaron la cercanía de sus familias. Los tres nos ayudaron con su testimonio a reflexionar y a cumplir mejor las normas impuestas por las autoridades sanitarias, eclesiásticas y responsables políticos para prevenir la covid 19. Los tres nos motivaron para vivir la Navidad de la pandemia de una forma diferente, especial, más cercana con los enfermos, con los más necessitados, con los que están solos.
Paralelamante, Loly
Platas, con su hermosa voz, iba deleitando a lo largo de la celebración con
diferentes canciones: Mi amor marinero, Padre Nuestro, Aleluya, Xesús va a
nacer.
Finalmente, y debido a
las restricciones de aforo, publicamos íntegramente el testimonio de los
pregoneros y las canciones de Loly Platas para que todas aquellas personas que
no han podido asistir
Monición de entrada:
Presentación de los
pregoneros:
Xosé María Arán:
relata su padecimiento en los 65 días que estuvo aislado por la covid
Alfonso Mariño Cotelo:
habla de la Covid-19 desde su experiencia profesional como médico y como
paciente.
Juan Carlos Díaz del
Valle: habla desde la experiencia vivida con la enfermedad los invitan a
cambiar de actitudes.
Loly Platas:
interpertando diferentes canciones.
Fuente: Parroquia de Carballo
sábado, 19 de decembro de 2020
Xosé María Arán: Intervención no Pregón de Nadal na Parroquia de San Xoan de Carballo.
Grazas a organización e a parroquia pola invitación a este pregón, ainda que este acto xa estaba programado no seu día para as festas da milagrosa que polo covid non puido ser.
Para min e unha honrra compartir pregón con dúas persoas as que admiro e teño en consideración tanto peroal como profesionalmente, os doutores Alfonso e Juan Carlos e un sentese pequeno entre eles.
Cambiei a miña intervención da que tiña pensado para a Milagrosa por tempo e porque as cousas mudaron neste tempo e un xa ten outra visión.
Por iso quero facer a miña intervención en base a un conto.
Un conto de Nadal
É imposible
nun curto tempo relatar o meu testemuño e vivencias como afectado do covid, coma se tentase resumir no mesmo tempo
a obra de Charles Dickens “Canción de Nadal ou conto de nadal”… por
iso só tentarei dar unhas pinceladas
noveladas e coa complicidade de Noel Feliciano e parafraseando a obra de Dickens.
Pero se a
obra de Dickens transcorría nun xélido ano de 1843 sobre decembro e o conto
desenvolvíase nun mundo xa non existente, a miña, máis humilde,comezou un 12
de marzo de 2020 e está máis presente e real que nunca, aínda que despois de 85
días tivese a alta oficial, a febre, a dor, o covid, a neumonía bilateral, a perda
auditiva, a falta de sabor e cheiro, os problemas musculares, a ansiedade
e outras patoloxías máis… non se esquencen.
O conto plastifica cinco escenarios e en cada un hai
unha visita fantasmal como a do covid.
A primeira é
a visita da ultratumba en noiteboa, cas
tres pantasmas do nadal, a do pasado, cos seus recordos, a do presente coa
axuda, a empatía, e a do futuro que representa o medo á morte; estes tres
sentimentos son os que me pasaron a min, pásanme e seguirei con algún deles na miña
vivencia co covid e despois del tanto física como mentalmente no tempo.
A nosa
familia pasounos con tres positivos confirmados e coa benxamina da casa que a día de hoxe non
sabemos se o pasou.
O
protagonista do conto é unha persoa que representa a avaricia, a indiferenza, a
vanidade, a intolerancia e a falta de consideración do próximo, igual que na miña
historia atopeime en diferentes momentos con persoaxes como este, a dos responsables
políticos sanitarios o non estar á altura das circunstancias, o sistema
sanitario en precario, a incomprensión de cidadáns cos enfermos e os que non
respetan as normas e deixemolo aí para ter esperanza no ser humano.
O conto é
unha alegórica cristiá que fai unha
conversión forzosa do seu protagonista revisando a súa vida no pasado, presente
e futuro. O que deberiamos facer todos
nós tamén para mellorar despois de ver e sufrir esta pandemia, pero queridos
amig@s aínda que estamos en tempo de ilusións, seguimos sen entender que temos
que cambiar para que o noso mundo respire e permita respirar ás xeracións vindeiras, oxala que como no conto no que o seu
protagonista fai unha metamorfose existencial e cambia, nós tamén cambiemos para
ben de tod@s.
O noso protagonista viviu unha viaxe, (máis profundo, que poden descubrir no libro aqueles que non o coñezan ou en películas da súa adaptación), no que descubriu o seu cambio,outros vivimos unha viaxe dura pasando por unha sanidade non adaptada a esta pandemia, con decisións desafortunadas da administración que nos tiña que protexer, suplidas con profesionalidade, abnegación e sacrificio por todos e cando digo todos, son todos, os profesionais que contribuiron a levar mellor esta pandemia, en especial os que traballan na sanidade, desde as limpadoras os médicos, eses heroes que brilaron e brilan tan profundamente como esta estrela que podemos ver aquí,eu vivino na miña fase de doente en atención primaria e despois na hospitalización, posteriormente na miña fase de recuperación domiciliaria e na actual fase de recuperación psicolóxica e física. Non é unha proba de fe,vin a os anxos,si, non toliei, vin os anxos custodios da sanidade.
Como no
conto o persoaxe malvado era o sr.
Scrooge que se liberou o final dos seus pesadelos, na vida real é o virus
do Covid, e tamén coa
nosa responsabilidade, coidados médicos, avances científicos e vacinas, podámos tamén liberarnos deste pesadelo.
Moitasforon
as bágoas que me invadiron neste transito, moitas foron as experiencias vitais
que pasamos na miña familia e que algún membro da unidade familiar segue
pasando, permítanme un momento egoísta e pensar no propio,quero facer un
recoñecemento público a unha persoa que como no conto arrastrou unha gran
cadea, pero neste caso de sufrimentos, físicos e psicolóxicos, que como os
heroes da sanidade coidounos a min e as nosas fillas a pesar de estar ela tamén
afectada, non é outra que a miña muller, que me demostrou unha vez máis aquel
compromiso realizado en este mesmo altar e coa bendición do amigo D. Xosé un 31
de maio de 1997 con aquelas palabras que o lembrar este tempo de
enfermidade teñen un significado especial, entrecortando o texto para non alargarnos, estas foron as súas verbas“ ...e prometo serche sempre fiel, tanto na alegría como na adversidade,
tanto na saúde como na enfermidade…” pois que saibas Amparo que o cumpriches
con sobresaiente novamente nesta ocasión e hoxe aínda pagas as súas consecuencias
na túa saúde.
Máis de 48.926
mortos segundo o ministerio confirmaba este venres dos cales 1.314 son en
Galicia, estas cifras, que sigen subindo, non se poden quedar en simples números
porque detrás de cada unha hai unha historia, sei que a vida ten que continuar
e que nos temos que sobrepoñer, sei da capacidade da mente para minimizar co
tempo os casos traumáticos, desto podenos ilustrar o noso querido doutor Juan
Carlos, pero eu négome a esquecel@s.
Non
vou a estenderme máis por cuestión de tempo, non é a miña intención alarmar, senón
de concienciar, de que temos que ser todos responsables e contribuir na nosa
medida a axudar a minimizar os efectos negativos da pandemia. Hai uns días subía
ás miñas redes sociais unha foto na que se ollaba unha uci coa seguinte lenda “É
mellor perder un nadal na túa vida que a túa vida nun nadal”.
Finaliza o
conto de Dickens cando o seu protagonista esperta e dáse conta que é de día, era
o 25 de decembro e estaba vivo despois de pasar por todos aqueles pesadelos,
fora só un soño ou non. Para min e para moitos non o foi.
Pois estando
presentes Loi e Juan, venme o recordo un tema de xocaloma “foi un soño” oxala que esta pandemia acabe pronto e
pensemos que o foi.
Finalizo
cunha petición, se algunha persoa tiña pensado aplaudir esta humilde
intervención rógolle que non o faga e que como acto simbólico e abusando da
organización e dos presentes, nos poñamos en pé e gardemos medio minuto en
silencio e pidamos por todos os que non tiveron a miña sorte e non o superaron, domesmo xeito que
os que nos estan deixando nestes momentos que estou a falar por esta pandemia
do covid.
Por favor en pé.
30 segundos...








