Amosando publicacións coa etiqueta xose maría arán. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta xose maría arán. Amosar todas as publicacións

xoves, 31 de decembro de 2020

Vieiro alerta de que botellones y otras reuniones siguen celebrándose pese a las restricciones


Vieiro alerta de que botellones y otras reuniones siguen celebrándose pese a las restricciones

La asociación, con sede en Carballo, lanza un comunicado en el que pide responsabilidad. Su vicepresidente conoce bien los efectos del covid-19: los ha sufrido
CARBALLO / LA VOZ 

«Las celebraciones prohibidas, botellones y otras reuniones nocturnas en varios lugares no paran de celebrarse a pesar de las restricciones, normativas y diversas recomendaciones de las autoridades sanitarias para frenar la expansión del coronavirus». La Asociación Vieiro, con sede en Carballo e histórica entidad antidroga que trata temas sociales de calado, desde el alcohol a la adicción a las nuevas tecnologías, ha hecho público un comunicado («¡A ti!»), con el que quiere «abordar un tema que en este momento resulta preocupante acerca de las fiestas ilegales, el alcohol y el covid».

Xosé María Arán, vicepresidente de la asociación y responsable de la comunicación de esta, sabe bien de las consecuencias del covid. Hace apenas unos días que, en el pregón de la iglesia parroquial San Xoán Bautista, recordaba todo lo que tuvo que pasar con la enfermedad, y las secuelas que permanecen. Lo hacía emocionado, con la voz entrecortada, pidiendo además responsabilidad. En eso incide también en el comunicado: «Mientras que, afortunadamente, la mayoría de las personas toma medidas y precauciones para evitar el contagio por covid-19 otras, ante el cierre y limitaciones de horarios y aforos de los locales de ocio nocturno, hacen caso omiso de las advertencias convirtiendo y prolongando sus salidas nocturnas en botellones y celebraciones ilegales en pisos o en coches, actividades que suponen un peligroso foco de contagio al hacer las reuniones de grupos numerosos de personas, muchas de ellas sin mascarilla y algunas bebiendo de la misma botella, entre otras actitudes que pueden afectar a la salud en la situación actual que estamos viviendo debido a la pandemia por coronavirus tanto por el consumo de alcohol como por el riesgo de transmisión del covid-19».

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

Cara e cruz dun positivo



--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Es por eso que insisten de cara a estas fechas: ¡A ti!, No olvides el esfuerzo que tanto tú como tus mayores estáis haciendo. ¡A ti!, que tienes familia con personas de alto riesgo y/o personas mayores a las que puedes llegar a exponer con este tipo conductas irresponsables. ¡A ti!. No es cuestión de que no te diviertas, es cuestión de que diviertas de la forma que ahora toca divertirse, y esto es hacerlo de forma responsable. ¡A ti!. Tan sólo te pedimos reflexión, prudencia y responsabilidad en estas fiestas».


Fuente: La Voz de Galicia

mércores, 22 de abril de 2020

EL PRIMER DIAGNOSTICADO DE CORONAVIRUS EN CARBALLO DENUNCIA QUE LE NIEGAN EL TEST PARA SABER SI ESTÁ CURADO



Diario de Bergantiños
22 de abril a las 13:50




José María Arán Rodríguez, de 55 años, fue el primer paciente diagnosticado de coronavirus en Carballo. Tras acudir a Urgencias el 12 de marzo por sentirse mal, con fiebre muy alta de hasta 39 grados y tos seca, entre otros síntomas, el día 17 quedaba ingresado en el CHUAC, al sufrir una neumonía bilateral y dar positivo en la prueba del Covid-19. Estuvo en el centro hospitalario hasta el 25 de marzo y después continuó con el tratamiento en su domicilio.

A punto de cumplirse un mes desde que abandonó el hospital, este carballés denuncia un despropósito de actuaciones llevadas a cabo durante este tiempo. Su último temor le fue confirmado ayer mismo por su médica de Atención Primaria, quien le comunicó que le habían denegado hacer el test para comprobar que la enfermedad había remitido al haber cambiado los protocolos de Sanidade para esta pandemia. “La doctora me dice que la prueba fue rechazada, entonces se entiende que podré hacer vida normal, aunque no sé si estoy curado o no”, sostiene Arán Rodríguez, consciente de que hay otra mucha gente en la misma situación, con la incertidumbre de saber si está recuperada o no.
Aunque admite que conoce varios casos próximos que volvieron a dar positivo en la prueba, pone como ejemplo a la ministra de Igualdad Irene Montero, que dio positivo en dos ocasiones después de supuestamente haber superado la enfermedad, y a ella le recomendaron continuar aislada. “Si alguien puede explicarme esto se lo agradezco”, indica José María Arán, al tiempo que subraya que lo más desconcertante de todo esto es la situación emocional a la que están sometidos los pacientes. “Solo por salud mental ya deberían hacerte estas pruebas porque solo los enfermos sabemos la situación límite por la que estamos pasando”, añade.

Sin pruebas para una hija

Aunque reconoce que su estado de salud es bueno, insiste en que lo peor es esa incertidumbre por la que pasan muchos enfermos. Arán Rodríguez se pregunta donde están los “famosos test” que anuncian tanto desde la Xunta de Galicia como del Gobierno Central constantemente pero que nunca llegan y denuncia que “no se está contando la parte oculta del Covid”, un drama al que se enfrentan los enfermos. Además, critica que da la sensación de que simplemente “estamos inmersos en trifulcas políticas y lo que está pasando pasa totalmente desapercibido”. “Es un verdadero desastre que solo sabemos lo que pasamos por esto”, subraya.

La primera situación surrealista que vivió este paciente fue poco después de ser diagnosticado positivo. Él reside con su esposa y dos hijas, pero solo le realizaron la prueba del Covid a la mujer y a la hija mayor. La más pequeña, que ayer cumplía 17 años, no tuvo síntomas y no le hicieron la prueba. Arán Rodríguez recordó que entonces desde el 061 le recomendaron que su hija menor se aislase en otro domicilio, cuando lo más normal sería hacerle el test para saber si fue una paciente asintomática, al estar los cuatro conviviendo en la misma casa.

Aunque a Arán le han rechazo el test de confirmación, a su mujer se lo harán mañana, por lo que se pregunta “que ocurrirá” si ella da positivo de nuevo y califica de despropósito todo lo que está pasando. A su hija mayor tampoco se lo han hecho y supuestamente ya está curada. Ella pasó la enfermedad con síntomas leves similares a una gripe. Su esposa no fue hospitalizada pero estuvo más grave. Arán Rodríguez quiere agradecer de todas formas el trato y esfuerzo de los sanitarios y reconoce su “suerte” por poder superar la enfermedad. Ahora tienen pendientes las pruebas de la neumonía.

Fuente: Diario de Bergantiños


domingo, 12 de abril de 2020

Cara e cruz dun positivo - xosé maría arán




En primeira persoa | «Cando todo pase, gustaríame ver unha sanidade pública con recursos e de calidade. Sen ela, o demais non ten sentido», escribe Xosé María Arán







Teño que recoñecer que é imposible resumir o irresumible. Estamos a pasar por momentos moi complicados coa pandemia do COVID-19. O peor, para os que se quedaron atrás e para os que loitan por saír dos hospitais. Outros estamos convalecentes e agardando que as diferentes probas nos liberen desta cruz.A cara do tema sabémola todos: a entrega sen fisura dos que están en primeira liña (sanitarios, forzas de seguridade, etcétera), as corporacións locais coas súas medidas, e, como non, o comportamento da sociedade en xeral ó respectar as medidas desta situación excepcional e a solidariedade de particulares e empresas. Son momentos de unión, non de divisións, pero tamén de matizacións para mellorar. Pero tamén hai unha cruz como a vivida en primeira persoa. Non é unha opinión subxectiva, é a vida mesma.

As carencias da atención primaria e da administración. Un 12 de marzo marca a miña odisea cando acudo a urxencias de Carballo por non contestarme ninguén no famoso teléfono 900.400.116 que a Xunta pon para atención polo coronavirus, con síntomas de febre alta, dores musculares, tose seca… A facultativa aconséllame quedarme na casa e facerme seguimento por médico de cabeceira. Curioso, levo non sei cantos meses sen médico por non poñer substituto o médico titular da praza. Por iso non me dan vez ata o 17 de marzo; cinco días que nun proceso deste tipo poden ser moi importantes. Aténdeme telefonicamente unha doutora á que me derivan e tócolle sen ser da súa «cota». Non me acordo do seu nome, pero para min foi un anxo e a miña sorte.

Como non remitían os síntomas e sen seguir consellos de protocolo, derívame a urxencias do Chuac na Coruña, cun informe que encabeza «insuficiencia respiratoria»; palabras máxicas que serán a miña salvación. Grazas por antepoñer a súa profesionalidade a outras cousas.

Urxencias do Chuac. Aténdeme outro anxo en urxencias que ó chegar realízame exploración e, por protocolo e sobre todo por sentido común e precaución, manda facerme placas de tórax frontal e lateral. Como resultado, «pneumonía bilateral». Ingrésanme en observación e realízanme análises e proba do coronavirus. O resultado, positivo. A un vénselle o mundo encima. O primeiro no que pensas é na familia. Despois, nas persoas coas que estiveches en contacto. Fas de tripas corazón e comunícasllo a familiares, amigos, etcétera. O positivo é para que estean alerta por se teñen síntomas.

Ingreso en planta:  Recibo tratamento e danme a alta o 25 con confinamento na habitación da casa e medicación. Dou as grazas polas atencións recibidas, pero mentres tanto, sinto impotencia por non poder xestionar o mal grolo que está a pasar a familia. Están afectados, dáslle mil voltas e recibes chamadas pola súa parte para que poidan facer as probas, 061, sanidade preventiva… Isto daría para un libro no que non quedaría moi ben algún profesional e algunha administración sanitaria. Con síntomas dous membros da unidade familiar e un sen síntomas, neste período non se achega nin un facultativo á casa e pasan os días. Menos mal que hai outros anxos que se preocupan. Vós quedaredes nos nosos corazóns. A administración sanitaria decide ó final facer test só aos dous con síntomas e a terceira cando os teña. Como! Ó final fan as dúas e dan positivo. Confinamento e control de síntomas, e se empeoran, avisar 061. Deus reparta sorte!

Durante este período un está hospitalizado na planta 10 do Chuac, sen entender este caos de protocolos contra protocolos e actitudes incomprensibles, con máis preocupación e impotencia polos de fóra que por un mesmo, xa que estou en moi boas mans. Pero de volta na casa, seguimos con illamento e as esperas para realizar probas, iso si, sempre tendo que chamar porque por norma esquécense de chamarche, e cando o fan con boas formas e trato, a «Deus o de Deus e ó César o do César».Pero entre tanta desorganización, hai un tema que me doe. Escoito novas de que a afectados ou familiares de positivos de COVID, persoas sospeitosas ou persoas sen máis que deciden poñer máscaras e medidas de protección pola rúa, aparécenlles individuos ou verdugos que os acusan de saír e contaxiar, de non comunicalo, etcétera.

E empeza unha nova epidemia, por parte dunha minoría, iso si, a da falta de contrastar se algo é verdade, de falta de solidariedade, a da incomprensión, a falta de humanidade cara o afectado e a familia... Comeza a sociedade morbosa «á caza do positivo».Eu cando estaba en planta no hospital, algúns xa me situaban na UCI, grave. Só lles faltaba dicir que xa me deran a «extrema unción». Non se dan conta do dano que fan a familiares, amigos… Son poucas as mostras feitas públicas, pero suficientes para facer unha chamada de atención para que isto non vaia a máis.

Cando isto pase, todos temos que facer unha reflexión e fóra de «forofismos políticos», poñernos todos a favor dunha nova xestión da sanidade pública, goberne quen goberne. Bastantes cousas teñen que cambiar, porque niso vainos a vida e eu vivino. Desde o pasado día 12 creo nos anxos da sanidade pública porque os vin, pero gustaríame ver tamén, cando todo pase, unha sanidade pública con recursos e de calidade. Sen ela, o demais non ten sentido.

Apuntamentos biográficos: Xosé María Arán Rodríguez naceu en Golmar (A Laracha) no ano 1964. Agora vive en Carballo. Entre outros cargos, é vicepresidente do colectivo antidroga Vieiro e deu positivo por coronavirus. Estivo ingresado no Complexo Hospitalario Universitario da Coruña (Chuac).



sábado, 21 de marzo de 2020

Xosé María Arán manda unha mensaxe de agradecemento e pide precaución contra o Covid-19







Foto.- Facebook_XM Arán.


Xosé María Arán Rodríguez, publicou este venres na súa conta de Facebook unha mensaxe de agradecemento ao persoal sanitario do CHUAC, onde permanece ingresado dende o pasado mércores tras dar positivo en coronavirus, ademais segue facendo un chamamento a cumprir as medidas de prevención establecidas. “Eu non podo quedarme na casa. Ti si!!!. Por tod@s quédate na casa”.
“Moi boas, a tod@s e moitísimas grazas polas mostras de cariño recibidas por diferentes medios. Perdón si non contestei a todos.
Agardo que isto pase para todos o antes posible e lamentar aos que xa non están connosco.
Veñen momentos duros pero entre todos podemos.
Especial mención para o persoal sanitario pola sua labor e todos aqueles que están cos seus traballos contribuindo a que isto podamos paralo.
E sobre todo, moita precaución e cumprir as normas adoptadas, xa que non se pode baixar a garda, por ti, pola túa familia e por todos”. Saudos, Arán.

mércores, 18 de marzo de 2020

Escola Basket Xiria, #ANIMOAran FORZA e ánimo seguro que non che falta!‬




Escola Basket Xiria
18 de marzo






‪Fai 2 meses desta foto, onde @BasketXiria lle entregou a Xose Maria Aran Rodriguez un agasallo que recolleu en nome da‬ Asociacion Vieiro , como merito á vosa “gran labor”.

#ANIMOAran FORZA e ánimo seguro que non che falta!‬

PD. Xose, ese partido gañámolo, trouxeches a SORTE ó #CALVOBasketXiria ... asi que toca devolvela (ainda que sabemos que non che fara falta) 👍

 






LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...