HAY VECES QUE VALE LA PENA VER UN ANUNCIO

DE ALEN A BUÑO, PASANDO POLO SINSENTIDO

Un non remata de levar noticias de sen sabores, lendo a prensa un decatase de que a "Sociedade para o Desenvolvemento Comarcal de Galicia , entidade pública que xestiona, entre outros, o Centro Comarcal de Bergantiños, con sede en Buño, atópase en proceso de liquidación. Isto significa que o edificio pechará as súas portas de forma definitiva o vindeiro luns, segundo apuntaron diversas fontes. Este cesamento da actividade prodúcese 14 anos logo da súa inauguración o 2 de outubro de 1997 ".
En principio e sentindo polos postos de traballo que poidan desaparecer, algúns coñecidos, non deixa de ser unha medida máis dá que nos está a caer polos recortes con ou sen sentido, dependendo de quen os vexa e desde que lado se vexan, pola crise que nos está a empapar asta o osos.
O que pasa e que moitas veces un decatase con "nocturnidade e alebosia" e  que desde a Xunta toman a decisión que a sociedade que xestiona as instalacións entrou en proceso de liquidación e que este peche forma parte do plan de racionalización imposto pola Xunta. Sobre que vai pasar co edificio e cos postos de traballo, esperar á publicación correspondente no Diario Oficial de Galicia.

O que a un lle chama a atención é que de hoxe para mañán se lle comunique a xente, en concreto estou a falar do museo dá oleria que está situado no centro, que teñen que valeirar as pezas depositadas no museo, este é ou caso dos oleiros de Buño e máis en concreto dos fillos de Garcia Alén, os dous decatáronse fai quince días de que o Centro Comarcal de Buño pechaba as súas portas nunha concisa carta asinada polo «liquidador da Fundación Comarcal» informáballes de que debían recoller as 300 pezas que o seu pai deixara depositadas con todo o amor a oleria e a Buño.

Un non pode entender a pouca sensibilidade co patrimonio galego e a pouca valía que se lle dá no trato, e neste caso desde a administración, unha colección tan magnifica como a de Garcia Alén e a dos oleiros de buño exposta con gosto e dignidade no corazon dá tradición oleira de galicia ou sexa buño, ten que voltar para o anonimáto dos seus propietraios.

Nin as distincións que leva a artesania de buño tanto dá propia comarca como ou título de "Bergantiñan do ano" otorgado polo padroado Fogar de bergantiños en nome de todlas entidades da Comarca, como do propio Goberno de España ca "Medalla de Ouro das Belas Artes", ou outras moitas, libros, publicacións, promocións.... Todo isto non conta e vaise e cargar sen máis un espazo onde milleiros de persoas chegaban a coñeccer a historia dá oleria na sua propia contorna. Xente de Aquí de alá e de acolá.

Desde esta páxina amigos oleiros de buño, miña disposición para encabezar a loita por un espazo que nunca tivo que ser valeirado dá súa esencia e sobre todo o trato dado A Familia DE GARCIA ALEN, un as veces dalle ganas de non sei que...

Agardo que a sin razón volva a traer o sentidiño común e o Centro comarcal de Buño se transforme na súa integridade no centro da OLERIA con maiúsculas, e que non veñan tempos escuros, agardemos que non veña unha longa noite de pedra, que aplaste o máis grande que temos: a tradición, a identidade e a transmisión as xeneracións presentes e vindeiras.

MAIS NOVAS:

1. http://www.lavozdegalicia.es/carballo/2011/12/30/0003_201112C30C3991.htm
2. http://www.lavozdegalicia.es/carballo/2011/12/30/0003_201112C30C2991.htm

.

DE VILAR DE FRANCOS O PAZO DA CULTURA

Un ten días no que leva alegrías no fondo da existencia dun mesmo...    Foi o que me pasou o xoves na presentación do libro "Follas de Carballo", a unha hora típica de charla e co retraso evidente dun acto que se precie, tivo lugar no pazo da cultura de carballo a presentación do libro editado pola asociación Cultural Lumieira "Follas de Carballo", un acto que pon broche de ouro a celebración do 35 aniversario da asociación e que agasallo máis fermoso o que nos fixeron con este acto.

Para min foi un regalo de reises adiantado, ca presenza dos autores: Xurxo Borrazás, Fernando Cabeza Quiles, Xurxo Chapela, Rosalía Fernández Rial, Farruco Graña, Henrique Mariño e Ignacio Silva, ademais de Xosé Ramón Freixeiro Mato, que fixo  o prólogo do libro, e ca ausencia por motivos laborais de Alberto Varela Ferreiro, foi o "elenco" máis representativo dos valores no mundo das letras que temos en carballo.

Cando ollaba o libro, o comenzo, víñame a cabeza o carballo de vilar de francos, árbore anterga e grandiosa que bebe das raices profundas  da terra que o viu crecer tan fermoso e grandioso.

Pois o mesmo acontecíame co libro que tiña nas miñas máns, estas follas de palabras dos diferentes relatos que surxián do seu tronco vital, que as fixo brotar, ese tronco que anel a anel foi medrando desde fai xa 35 anos que é Lumiera e como non todo asentado sobre a mellor terra a de carballo.

Non vou ser eu que opine dos relatos do libro e da súa calidade, que máis alá das consideracións dos expertos, quedan as verbas de Freixeiro considerando o libro como "unha gran obra", aínda que o que escribe non ten en conta moitas veces a voces dos técnicos, críticos ou especialistas, xa que para min é máis sinxelo ou gosta ou non, máis alá doutras valoracións, os libros fanse para os lectores e non para os entendidos, ou non?

Rematado o acto fun contento cara a casa, cun sorriso andando polo parque do anllóns, e lendo as dedicatorias recollidas dos autores, porque foi un día especial para a cultura, a celebración dun aniversario dunha entidade "magnus,magna,magnum"como é Lumieira, pola nova vida dun libro "Follas de Carballo" e sobre todo por ver a amigos e veciños convertidos en grandes escritores e protagonistas. Porque para min cada un co seu propio estilo, son o presente das letras  e fan de nós os carballeses un povo hoxe máis "rico".
Despois disto só decir sobre o acto de hoxe que facía tempo que non me sentía tan carballés, grazas a todos polo voso traballo.

Gostoume ver a Freixeiro, ese veciño de cances que tanto leva traballado polo galego e seguro que tiña que estar máis considerado polos veciños de carballo e as súas autoridades e como non a seu lado estaba Farruco Fraga, acual presidente de Lumieira, home bo e xeneroso, que sempre se manten un paso atras, pero é a "alma mater"de moitos proxectos de Lumieira, Farruco para os que consumimos cultura desdes a comodidade da butaca, moitas grazas....  

Agora o que podemos facer entre todas e todos e como ben se decía no acto agasallar e dar a coñecer o libro para que os carballeses, bergantiñáns e galegos valoren os mellores froitos que da o carballo e que as súas follas unhas con máis sabia nova que outras, nos empapen ca sombra do seu do facer.

.fotos: La Voz Galicia

UN SOÑO FEITO REALIDADE

Permitídeme que hoxe fale nesta sección dun feito que está a celebrarse na miña Vila de Carballo (A Coruña), un tamén ten que aproveitar esta sección para facer  “pátria”.

Carballo, é desde o 4 setembro de 2011, día da Milagrosa, e durante todo o ano lugar santo de peregrinación, igual que Santiago de Compostela ou Caravaca de la Cruz. Aínda que nestes grandes destinos de peregrinación, os máis famosos de España, os Anos Santos son periódicos, o Xubileo da Milagrosa de Carballo será un feito extraordinario e único na súa historia.
A Santa Sé concedeu a celebración do Ano Xubilar Mariano, «un período de graza divina que outorga o Papa Benedito XVI en nome da Igrexa», con motivo de efemérides extraordinarias.

No caso de Carballo, o Ano Xubilar, conmemorará o centenario da construción da Capela , que promoveron os esposos D.Ramón e Dª Basilisa, en agradecemento por unha curación milagrosa que atribúen á Virxe.

A Misa de apertura do ano xubilar, foi presidida polo Arcebispo de Santiago o domingo día 4, na Praza da Milagrosa. Sendo retransmitida por Radio Voz , por Poluar Tv e a canle 13 de TV, para toda españa. Salientar nesta celebración que foi cantada pola Coral de Bergantiños e o Coro de Voces brancas, que estrearon o Himno á Mlagrosa, composto por Jesús Mendez Torrado.

A Misa xubilar está sendo todos os días ás 19 hs. Os sábados ás 11 hs. Cando algunha parroquia ou grupo queiran vir en peregrinación celebrarase a Misa á hora máis conveniente.

Animarvos a todos e todas a acudir xa sexa a nivel individual ou en grupo, para poder acudir e ter máis información podedes contactar Teléfono_ Fax: 981 756 726 ou parroquiacarballo@archicompostela.org e para máis información, http://www.parroquiacarballo.com/ 

 O COMENZO DA HISTORIA:

Os esposos D.Manuel Sánchez Cotelo e Dª Josefa  García Facal tiveron oito fillos: Carmen, Dolores, Genoveva, Josefa, Eduardo, José, Manuel e Ramón Sánchez García.

Naceron todos en Carballo, e vivían na Lagoa, se ben RAMÓN SANCHEZ GARCIA ao casarse con BASILISA RODRIGUEZ SANDE pasou a residir no edificio chamado o “Covento”, no nº 2 do Campo da Feira, cuxo edificio construíu en terreo propio, dotándoo dunha Capela unida, coñecida por “Capela da Milagrosa” ou tamén “Igrexa da Medalla Milagrosa”.

Dª Basilisa era natural de Buño, e exercía como mestra, aínda que desde que casou deixou a súa profesión.
Contan que Dª Basilisa sufriu unha grave enfermidade, que os médicos non lograban curar. Entón encomendouse á Virxe Milagrosa, facendo a Novena e recibindo con devoción a Medalla da Virxe. Conseguiu curarse de todo, atribuíndo a súa curación a un milagre da Milagrosa.
En agradecemento foi cando decidiu o matrimonio construír a Capela e o Colexio anexo á vivenda (que comunicaba coa Capela), destinándose a Colexio e residencia das Relixiosas Dominicas da Anunciata. As monxas eran as que se encargaban de impartir a ensinanza e tamén a educación relixiosa e formación humana.
Deste xeito, no ano 1912 inaugurouse a Capela, e en 1924 rematáronse as obras do Covento-Colexio.

As alas dereita e posterior do edificio dedicáronse a convento de clausura e colexio; e a ala anterior a vivenda dos Sánchez Rodríguez.

Se a isto se engaden as obras de caridade e penitencia, compréndese perfectamente que o recordo dos fundadores e creadores da Capela da Milagrosa permaneza tan vivo,  tanto no barrio coma no resto da Vila de Carballo.

D.Ramón y Dª Basilisa dedicaron moito esforzo e preocupación, así como gran parte do seu patrimonio a que no Covento-Colexio se dese educación cristiá aos nenos e que na Capela se celebrase culto, para o que conseguiron que viñesen a residir as Relixiosas Dominicas da Anunciata. Foron ao longo dos anos moitas persoas as que aprenderon a ler e escribir, y ademais recibiron unha formación cultural, musical e artística, xa que a parte da formación en idade escolar, tamén se impartían clases de labores, música, pintura e convivencia. A “Madre Monserrat” ou a “Madre Matilde” aínda son recordadas polas clases de piano que impartían.

A recoñecida pintora Antoñita Villaverde Pumar, que foi alumna deste Colexio da Milagrosa ata os 17 anos, refire que a Irmá Guillermina Grey, filla de pai inglés e nai arxentina, foi profesora súa. Di Antoñita que ”A tódolos maiores ensinounos o que esixían para Bacharelato, e como debuxaba moi ben facíanos debuxar do natural. Foi a que nos ensinou a pintar á acuarela, e A min fixome a dedicarme á pintura, que foi a miña profesión”.

Durante a República pechou o Colexio, ao marchar as monxas. Despois continuou unha profesora de Santiago dando clases, tras a Guerra Civil volveron as Relixiosas por una temporada.

D.Ramón Sánchez García morreu en Carballo o 1 de xaneiro de 1941, deixando no testamento disposta unha dotación económica para o funcionamento e atención da Capela da Milagrosa.

En agosto de 1941, o convento e a capela pasaron a ser propiedade dos esposos  D. Manuel Peregil Pérez e Dª María Cambón Sánchez.

Dª Basilisa faleceu en Carballo o 21 de Setembro de 1956.
Durante todos estes anos, por un acordo entre a familia propietaria e o Arcebispado de Santiago de Compostela, a Capela estivo aberta ao culto, destacando como actos relixiosos a Novena á Milagrosa e a súa festa, que se celebra o primeiro domingo de Setembro.
O 13 de xaneiro de 2010 transmitiuse a propiedade da Capela e do edificio anexo en ruínas á Parroquia de San Xoán Bautista de Carballo.
Con motivo do Centenario efarase a Coroación canónica da Imaxe da Virxe Milagrosa que será o 3 de setembro do 2012.
Nestes momentos estase a rehabilitar o edifício anexo a capela, para destinalo a unha Obra social de Acollida a mulleres  maltratadas, ás nais que non queiran abortar, etc., que leva o nome de “Fogar Dona Baselisa” em homenaxe a fundadora da capela e que será dirixida polas Fillas da Caridade.

A.C. LUMIEIRA PRESENTA: "FOLLAS DE CARBALLO"

A Agrupación Cultural Lumieira de Carballo, presenta o libro colectivo de autores de Carballo "FOLLAS DE CARBALLO".

O acto será o xoves 29 de decembro de 2011.ás 20:30 horas no PAZO DA CULTURA .

Un bó agasallo para estas festas.

OS AUTORES:
FERNADO CABEZA QUILES.
HENRIQUE MARIÑO.
FARRUCO GRAÑA.
IGNACIO SILVA.
XURXO BORRAZAS.
XURXO CHAPELA.
ROSALIA FERNADEZ RIAL.

ILUSTRADO POR:
ALBERTO VARELA FERREIRO.

.

Rajoy crea un Gobierno con Soraya Sáenz de Santamaría y De Guindos como ministros fuertes

El presidente del Gobierno ha despejado la incógnita después de revelar el secreto al Rey.

Madrid.- Mariano Rajoy ya ha comunicado la estructura y titulares de su primer Gobierno. El Rey, primero de los españoles, ha conocido alrededor de las siete de la tarde el secreto mejor guardado por el líder del Partido Popular. Alguna sorpresa, pese a que durante la campaña electoral, Rajoy se encargó de decir que sería "previsible".

Mariano Rajoy ha enumerado una lista con trece nombres para trece ministerios. Sólo habrá una vicepresidencia, que será política y que ha recaído, como anunciaban todas las quinielas, en Soraya Sáenz de Santamaría.

LA LISTA DEL GOBIERNO DE MARIANO RAJOY
Vicepresidenta, Ministra de Presidencia y portavoz: Soraya Sáenz de Santamaría
Ministerio de Asuntos Exteriores: José Manuel García Margallo
Ministerio de Interior: Jorge Fernández Diaz
Ministerio de Defensa: Pedro Morenés
Ministerio de Justicia: Alberto Ruiz-Gallardón
Ministerio de Economía y Competitividad: Luis de Guindos
Ministerio de Hacienda y Administraciones Públicos: Cristobal Montoro
Ministerio de Industria, Comercio y Turismo: José Manuel Soria
Ministerio de Agricultura, Alimentación y Medio Ambiente: Miguel Arias Cañete
Ministerio de Educación y Cultura: José Ignacio Wert
Ministerio de Sanidad, Servicios Sociales e Igualdad: Ana Mato
Ministerio de Fomento: Ana Pastor
Ministerio de Empleo y Seguridad Social: Fátima Báñez
.

Rajoy, el gallego con “cara de póquer” Por Henrique Mariño

21 dic 2011, Apaga y vámonos: la culpa de que Rajoy no haya mostrado todavía sus cartas la tiene haber nacido en Pontevedra. Eso no quita que puedas venir al mundo en León y sostener que la crisis no es tal sino recesión, pero esa es otra historia. Más aburrida, claro, porque no transcurre en un terruño olvidado, pasto de meigas, donde la gente, como no tiene otra cosa que hacer, se pasa todo el día subida a una escalera esperando a que pase un mostoleño para apostarle una mariscada –tirada de precio, como la farlopa– si adivina qué está haciendo: ¿subiendo o bajando?

El hallazgo ha sido revelado por un periodista con oficio, Paddy Woodworth, en un perfil del a la tercera presidente publicado en The Irish Times, donde repasa la trayectoria del gallego. Condición –la misma que la de Franco y Fraga, recuerda– que sostiene la pieza, donde Rajoy es rebautizado como “cara de póquer”. En realidad, nos pasa a todos cuando salimos de casa, que nos aferramos a los tópicos porque siempre funcionan y así en el pueblo lo entiende hasta el mono del quiosco. Lo sabe bien la peyorativa Rosa Díez, ahora liada haciendo panda en el Congreso, a quien le bastó una carrera hasta los estudios de CNN+ para atiborrarse de lugares comunes.

Como estamos en campaña y hay que ir montando el árbol, no me extiendo y les dejo el artículo del rotativo irlandés, aunque GC se ha tomado la molestia de traducir parte del texto a esa lengua periférica y tullida que, si tomó nota de su padrino político, tan bien conocerá nuestro presidente (lo de nuestro lo digo por lo de gallego). En realidad, Irlanda llega tarde, pues ya lo había descubierto antes España, o sea, Aznar: “Tiene una gran experiencia y una muy buena capacidad de resolución. Lo que pasa es que tiene su personalidad, su estilo, su modo de ver las cosas, su modo de actuar, su origen gallego y su [risas] oficio de gallego”. De haberlo sabido, si yo soy Rajoy me reencarno en Ourense y me meto a afilador y paragüero.

.