As carencias da atención primaria e da administración. Un 12
de marzo marca a miña odisea cando acudo a urxencias de Carballo por non
contestarme ninguén no famoso teléfono 900.400.116 que a Xunta pon para atención
polo coronavirus, con síntomas de febre alta, dores musculares, tose seca… A
facultativa aconséllame quedarme na casa e facerme seguimento por médico de
cabeceira. Curioso, levo non sei cantos meses sen médico por non poñer
substituto o médico titular da praza. Por iso non me dan vez ata o 17 de marzo;
cinco días que nun proceso deste tipo poden ser moi importantes. Aténdeme
telefonicamente unha doutora á que me derivan e tócolle sen ser da súa «cota».
Non me acordo do seu nome, pero para min foi un anxo e a miña sorte.
Como non remitían os síntomas e sen seguir consellos de
protocolo, derívame a urxencias do Chuac na Coruña, cun informe que encabeza
«insuficiencia respiratoria»; palabras máxicas que serán a miña salvación.
Grazas por antepoñer a súa profesionalidade a outras cousas.
Urxencias do Chuac. Aténdeme outro anxo en urxencias que ó chegar realízame exploración e, por
protocolo e sobre todo por sentido común e precaución, manda facerme placas de
tórax frontal e lateral. Como resultado, «pneumonía bilateral». Ingrésanme en
observación e realízanme análises e proba do coronavirus. O resultado,
positivo. A un vénselle o mundo encima. O primeiro no que pensas é na familia.
Despois, nas persoas coas que estiveches en contacto. Fas de tripas corazón e comunícasllo
a familiares, amigos, etcétera. O positivo é para que estean alerta por se
teñen síntomas.
Ingreso en planta: Recibo tratamento e danme a alta o 25 con
confinamento na habitación da casa e medicación. Dou as grazas polas atencións
recibidas, pero mentres tanto, sinto impotencia por non poder xestionar o mal
grolo que está a pasar a familia. Están afectados, dáslle mil voltas e recibes
chamadas pola súa parte para que poidan facer as probas, 061, sanidade
preventiva… Isto daría para un libro no que non quedaría moi ben algún
profesional e algunha administración sanitaria. Con síntomas dous membros da
unidade familiar e un sen síntomas, neste período non se achega nin un
facultativo á casa e pasan os días. Menos mal que hai outros anxos que se preocupan.
Vós quedaredes nos nosos corazóns. A administración sanitaria decide ó final
facer test só aos dous con síntomas e a terceira cando os teña. Como! Ó final
fan as dúas e dan positivo. Confinamento e control de síntomas, e se empeoran,
avisar 061. Deus reparta sorte!
Durante este período un está hospitalizado na planta 10 do
Chuac, sen entender este caos de protocolos contra protocolos e actitudes
incomprensibles, con máis preocupación e impotencia polos de fóra que por un
mesmo, xa que estou en moi boas mans. Pero de volta na casa, seguimos con
illamento e as esperas para realizar probas, iso si, sempre tendo que chamar
porque por norma esquécense de chamarche, e cando o fan con boas formas e
trato, a «Deus o de Deus e ó César o do César».Pero entre tanta desorganización,
hai un tema que me doe. Escoito novas de que a afectados ou familiares de
positivos de COVID, persoas sospeitosas ou persoas sen máis que deciden poñer
máscaras e medidas de protección pola rúa, aparécenlles individuos ou verdugos
que os acusan de saír e contaxiar, de non comunicalo, etcétera.
E empeza unha nova epidemia, por parte dunha minoría, iso
si, a da falta de contrastar se algo é verdade, de falta de solidariedade, a da
incomprensión, a falta de humanidade cara o afectado e a familia... Comeza a
sociedade morbosa «á caza do positivo».Eu cando estaba en planta no hospital,
algúns xa me situaban na UCI, grave. Só lles faltaba dicir que xa me deran a
«extrema unción». Non se dan conta do dano que fan a familiares, amigos… Son
poucas as mostras feitas públicas, pero suficientes para facer unha chamada de
atención para que isto non vaia a máis.
Cando isto pase, todos temos que facer unha reflexión e fóra
de «forofismos políticos», poñernos todos a favor dunha nova xestión da
sanidade pública, goberne quen goberne. Bastantes cousas teñen que cambiar,
porque niso vainos a vida e eu vivino. Desde o pasado día 12 creo nos anxos da
sanidade pública porque os vin, pero gustaríame ver tamén, cando todo pase,
unha sanidade pública con recursos e de calidade. Sen ela, o demais non ten
sentido.
Apuntamentos biográficos: Xosé María Arán Rodríguez naceu en Golmar (A Laracha) no ano
1964. Agora vive en Carballo. Entre outros cargos, é vicepresidente do
colectivo antidroga Vieiro e deu positivo por coronavirus. Estivo ingresado no
Complexo Hospitalario Universitario da Coruña (Chuac).
