mércores, 13 de abril de 2011

ALFONSO MARIÑO COTELO, EN XENTE DE AQUI, DE ALA E DE ACOLA

XENTE DE AQUI DE ALA E DE ACOLA.
Programa de entrevistas, en clave persoal, que emitirá BERTV-CANAL 31 a Televisión Local de Bergantiños. Dirixido e presentado por Xosé María Arán.
Emitese os venres ás 21 horas e reponse os sábado e lúns ás 12:00 e ás 16´30.

Don. Alfonso Mariño Cotelo
Emisión: 15-04-2011


Alfonso Mariño Cotelo (Carballo,30 de enero de 1959)

Doctor y sobre todo gran persona, desprende humanidad por todos sus costados, de conversación afable, como si lo conocieses de toda la vida, de esas personas que no refleja en absoluto su estatus, Carballes de oficio y ejercicio como se suele decir.

Está casado con Ana Casais Ruiz, quién Preside la Junta Contra el Cáncer de Carballo, Su mujer pasó en Cádiz, su infancia y adolescencia, El curso, en Andalucía, y las vacaciones, en Cee. Arriba y abajo. En una de las estancias de su mujer en la Costa da Morte, cuando ella tenía 15 años la conoció. Su padre trabajaba en el juzgado de Corcubión y empezaron a salir en pandilla. Después, las cartas, arriba y abajo, muchas y constantes. También hablaban mucho por teléfono. El 6 de agosto cumplieron 27 años de matrimonio. Vivieron en Cádiz, en A Coruña, cuatro años en Sevilla mientras se especializaba en oncología, y en Carballo desde hace 16 años.

Padre de dos hijos. El mayor, Alfonso, falleció, va para cuatro años, el 23 de abril del 2007. Tenía 19. Fué en un accidente de tráfico, de camino hacia la Universidad. Estudiaba segundo de ingeniería. El pequeño tiene 15 años. Cuando se le pregunta por su hijo mayor y por su perdida, se nota una luz especial en sus ojos, a pesar del dolor y la trágica perdida, no rehuye hablar, todo lo contrario, cuenta el hecho como una forma más desde quién sabe lo que es el sufrimiento, pero para que sirva como muestra para otros casos de como se puede vivir y superar este trance, para el su hijo está presente con ellos, se deshace en agradecimientos a todos los carballeses y carballesas por el trato que recibieron con el fallecimiento de su hijo.

Como profesional es Jefe del servicio de Oncología Radioterapéutica del Centro Oncológico de Galicia, al que se incorporó en 1995. Especialista sobre todo en el cancer de próstata. Como el dice como en otras disciplinas el trabajo se lleva mejor o peor al implicarse con los pacientes, "uno tiene sus propios recursos. Lo primero es no evadirte, porque eres el mismo en el hospital y en casa, pero procuras dejar parte de esa carga que conlleva el trabajo de puertas adentro. Yo recurro al deporte, a caminar, a hablar con los compañeros, pero hay temporadas en que uno lo pasa mal por las circunstancias, porque te implicas más con los pacientes, porque estás más susceptible. Poco a poco te vas poniendo una capa de barniz, pero es muy difícil dar un diagnóstico o un pronóstico, que es lo peor".

Pero antes de llegar a donde está el Doctor Mariño, dió varias vueltas por el ámbito sanitario español, hasta llegar a su actual destino, como el relata por circunstancias de la vida, a su vez hombre viajero porque como el dice la formación es constante, viajes para ponencias y jornadas también le depara su agenda de ocupaciones.

Es fácil encontrarle dando paseos sólo o acompañado de su perrita, tanto por el paseo del rio anllóns, ya menos, como por los aledaños de la salida de la carretera de razo. Su futuro inmediato pasa por su profesión y por la dedicación a su familia.

.

xoves, 7 de abril de 2011

O CRISTIAN ANTE A POLITICA E A SOCIEDADE

cristián" ( que en grego significa literalmente "Partidarios de Cristo").

Os verdadeiros cristiáns intentamos seguir a mensaxe de Cristo, aínda que como humáns e pola nosa fraxilidade, moitas veces esto non é doado de acadar.

¿Como podemos agardar transmitir as nosas crenzas a aqueles que non pensan ou non cren coma nós, cando entre os que nos consideramos cristiáns surxen diverxencias?.

Ante todo resaltar cal é a nosa crenza e que non vai en contra de nada, aí están as palabras de Xesús, transportadas no tempo polos evanxelistas:

"Benaventurados os pobres de espírito, porque de eles é o reino dos ceos.
Benaventurados os mansos, porque eles posuirán a terra.
Benaventurados os que choran, porque eles serán consolados.
Benaventurados os que teñen fame e sede de xustiza,  porque eles serán saciados.
Benaventurados os misericordiosos,porque eles alcanzarán a misericordia.
Benaventurados os que teñen puro seu corazón, porque eles verán a Deus.
Benaventurados os pacíficos, porque eles serán chamados fillos de Deus.
 Benaventurados os que padecen persecución pola xustiza, porque de eles é o reino dos ceos."
(Máteo, V,4-10).

A política e a vida en sociedade debe ter un conxunto de crenzas baseadas, non só na fe, senón tamén na razón e na evidencia, e polo que entre os homes cada día existen menos diferencias entre conciencia política e si máis sobre os intereses partidistas delas.

As Benaventuranzas dino ben, están por riba de todo os pobres, os que sofren, os xustos…podían ser igual que moitas outras ensinanzas de Xesús, estas mensaxes son válidas para os chamados partidos de esquerda, centro, dereitas,etc., porque a nosa fé fainos defender ó home ante todo, fora de extremismos e imposicións forzosas.

Eu súmome ás palabras que din que “a inspiración cristián na política é un dobre compromiso, polo tanto obriga dobremente a quen a declara. De tódolos xeitos tamén é nosa fonte de forza, de lucidez e alimento espiritual que ratifica o compromiso cos que máis nos necesitan, os pobres, os necesitados, os predilectos de Xesús”.

Cada feito, por pequeno que pareza, pode ser a ocasión para revisar os nosos principios e crenzas. Os que desempeñan a función pública deben telo sempre presente, non só cando saen a buscar votos e gañar eleccións.

Lendo unhas reflexións do sociólogo Rafael Díaz Salazar, penso que acerta a matizar o tema.
El dí que o cristianismo é político na súa teoloxía e nada teolóxico na súa visión da política; é dicir, conten elementos ético-proféticos que lle levan a implicarse na transformación do mundo, pero non propugna unha política directa desde o Evanxelio. Recoñece a autonomía da política e súa función profética ten que ver máis ca crítica que ca lexitimación ou o recoñecemento dunha política como cristián. O cristianismo orixinario non é unha relixión política, esto é, non conten un modelo sacralizado de Estado, de ideoloxía e de forma de organización da vida social. Tendo en conta esta seña de identidade e partindo da figura de Xesús de Nazaret como crítico da relixión política do xudaísmo.

Non é cuestión de que o cristián se vexa inmerso no discurso teolóxico máis profundo, nin nas crenzas dogmáticas, senón de ter simplemente como referencia a vida de Xesús , máis alá da milagre ou da divinidade e si do exemplo do home que habitou entre nós e nos deixou unha mensaxe tan sinxela como intensa, a de amarnos os uns os outros como el nos amou, esto unido ó seu xeito de actuar é a gran mensaxe que está perdendo a sociedade actual, envolta en trifulcas mundanas sobre o poder e a razón existencial, cando nin os políticos nin algúns gobernantes da igrexa, escoitan as necesidades primarias do ser humano, que non son outras que vivir en armonia e respecto mutuo.

Xa pasaron moitos anos desde que o Emperador Constantino, promulgou a constitución imperial que foi confirmada por un edicto datado en Milán no 313; o famoso Edicto de Milán que puxo fin a era das persecucións e inaugurou un novo período da Historia do Cristianismo. Aínda que nalgúns puntos do planeta sexa hoxe en día un risco ser cristián católico.

Nesta próxima Semana Santa, como é habitual, as televisións poñeran diversas películas sobre a vida de Xesús, dos papas e doutras temáticas con corte relixioso, máis alá do aspecto filmográfico. Quedome entre outras ca que falaba da Vida de Xoán XXIII, da que doutras moitas ensinanzas podo sacar, que son moitas máis as cousas que nos achegan ós homes que as que nos separan.
Lendo a súa obra podemos resaltar as súas palabras:
“Nunca vaciles en tender a man; nunca titubees en aceptar a man que outro che tende”.
O seu firme e decidido compromiso cos que sofren, a súa amplitude de criterio e a súa visión profética explican a coherencia dunha vida e dunha obra. A humanidade aínda ten moito para aprender de tan marabilloso apostolado.

Está claro que a nosa fé non é patrimonio de ningún partido político, tanto de esquerda, de centro, ou de dereita, aí é onde está a nosa forza, a de conseguir por medio do diálogo e da palabra a comprensión e respecto das nosas crenzas, o bo cristián e o bo católico máis alá da parte dogmática que é esencial, debe predicar co exemplo, así seremos respectados e alabados.

E o momento de abrir de novo as portas á sociedade que non comulga cas nosas ideas, desde o posicionamento persoal, e aqueles que teñen obrigas públicas desde a responsabilidade e crenzas da súa fe, é hora de facernos escoitar, pero sempre ca premisa de respetar a todos.

Xa se sabe que a Verdade nos fará libres, pois exerzamos esa liberdade con responsabilidade, respecto e humildade, xa que é diferente facer política que opinar sobre ela.

Saúdos.

 
.

mércores, 6 de abril de 2011

FRANCISCO J. GOMEZ PALLAS, EN XENTE DE AQUI, DE ALA E DE ACOLA

XENTE DE AQUI DE ALA E DE ACOLA.
Programa de entrevistas, en clave persoal, que emitirá BERTV A televisión de Bergantiños CANAL 31.Dirixido e presentado por Xosé María Arán.
Emitese os venres ás 21 horas e reponse os sábado e lúns ás 12:00 e ás 16´30.


Don. Francisco J. Gómez Pallas
Emisión: 08-04-2011



Venezuela,  18 de marzo 1970.

 En efecto, nació al otro lado de Atlántico, en Caracas. Hijo de la emigración gallega. Allí estuvo hasta los 7 años. Recuerda algunas cosas. «Junquito, Los Próceres, a selva, as praias... Imaxes soltas». Y una fundamental: la primera vez que se montó en una moto. Una Benelli de 50. Tenía 6 años, fue en Junquito, y era del hermano mayor. Tal vez ahí se le inoculó el veneno de una pasión que aún le dura, y de qué manera.

Después, la familia se vino a España. Primero se asentaron en Ponteceso, antes de fijar el domicilio en Bértoa, que aún le dura. En el municipio pontecesán recibió la segunda gran ración de veneno motero. Desde muy joven entró en contacto con gente vinculada al motor. Pese a su corta edad, casi un adolescente, ya manejaba con holgura ejemplares rudos y nobles de Bultaco, la Montesa Capra... Con motores respetables, los de 250 y 370, por ejemplo. Los mayores, al principio, iban detrás de él, pero se soltó en seguida, y de las motos adaptadas, la mayoría para minicrós y cros, pasó a las grandes. Dice que, gracias a aquellos años, conoce a la perfección los montes de Ponteceso.

El espabile llegó a los 16 años, cuando, tras muchas carreras pirata , ganó el campeonato gallego de cros en 80 centímetros cúbicos. En los de 125 se situó entre los tres primeros en varias ocasiones, y en la prueba nacional logró buenas clasificaciones y resultados altos en algunas mangas. «E sempre sen un peso, cos cartos moi contados. Os patrocinios sempre foron moi complicados, pero, agora coa crise, máis aínda». Y eso, añade, es un hándicap crucial. «Se non tes bos medios, malo. Un futbolista bo ten as súas pernas para destacar, pero nas motos é fundamental ter unha boa máquina e apoio». Pese a todo, no abandona este mundo por nada: «Para min, a moto é unha forma de vida, é algo que me pide o corpo dende sempre. A familia é o primeiro, por suposto, pero fóra dela isto é o que máis me gusta». Y dentro de las dos ruedas, el motocrós. Asegura que le ha dado más satisfacciones que disgustos, y ello a pesar de alguna lesión gorda: «Compensa. Pola xente que coñeces, os sitios novos, o que aprendes. Claro que hai fracasos e decepcións, pero hainos en todo, iso forma parte da vida, que é unha mistura de cousas boas e malas».

«Para min, a moto é unha forma de vida»

Fué uno de los gallegos en el Dakar, que, pese a la denominación, discurriró por Africa y posteriormente por Argentina y Chile. Aunque tiene escasos medios, le sobra ilusión.


Su moto navegó  hacia América. Como en los viejos tiempos de la emigración, en que los habitantes de la Costa da Morte partían hacia Argentina o Brasil desde los puertos de A Coruña o Vigo, el transporte de Fran Gómez Pallas viajó embarcado en un contenedor, tras ser cargada en el muelle francés de Le Havre. Un trayecto oceánico de los de antes para una prueba que comienzó su nueva marcha en la historia del deporte y la aventura. Fué el Dakar 2009. La capital senegalesa sigue dando nombre a una prueba mítica que casi siempre ha comenzado en París pero que, por los problemas de la edición del año 2008, la organización decidió migrar hacia los desiertos, las cumbres y los valles del Cono Sur, por Argentina y Brasil, en vez del hipnótico paisaje africano.
La aventura americana, fué la sexta vez que participó en la gran prueba. Acabó dos, en las otras tuvo diversas vicisitudes. En la del año 2007, la mala suerte de que confirmó su presencia tarde y apenas tuvo tiempo de prepararse.
La otra dureza, ya se ha dicho, es la económica. Solo anotarse ya cuesta 13.000 euros. Acudir con un mínimo de garantías ronda los 90.000. Es un capital. «Eu, co que consiga, vou», señala tajante. «Levo moito tempo traballando para isto e non o vou deixar agora». Y si hay que aquilatar costes, pues comparte mecánico con otro competidor, Miguel Puentes, con el que compartió equipo en el 2006.

Puestos a soñar, acabar, quedar en los puestos altos, ganar alguna etapa. En el Dakar 2005, por ejemplo, en una prueba especial fue el primer español y el 19 absoluto. Guarda un buen recuerdo de esa jornada, aunque también de otras, y no solo de la gran carrera africana, sino de francesas con la de Le Touquet (Normandía), en la que participó tres años junto a otros mil pilotos, logrando muy buenos resultados en su categoría.

«Seguirei mentres o corpo aguante»
A Fran no le disgusta el calificativo de aventurero. Es más, lo asume como propio. Y lo seguirá asumiendo «mentres o corpo aguante». No solo por lo del Dakar, sino por la mayor parte de sus aficiones, que huyen de la tranqulidad: Jet ski (en la que fue subcampeón gallego), paracaidismo, bicicleta de montaña, rafting... «En xeral, practico todo o que teña algo de emoción». Es un vitalista, dice. O, mejor, «un optimista». Asegura que confía mucho en él mismo, lo que, a veces, le puede dar algún disgusto.
Fran no está casado, ni lo espera estar, de momento, Trabaja en la empresa familiar, Manfragal, dedicada al montaje de acero inoxidable y estructuras metálicas.

S. Garrido (LVG).
 
 
.

luns, 4 de abril de 2011

HOMENAXE A CARLOS O XESTAL, NO PROGRAMA A SOLAINA DA TVG.


HOMENAXE A CARLOS O XESTAL, NO PROGRAMA A SOLAINA DA TVG.


O pasado xoves 31-3-2011. participamos PEDRO LUIS FERNANDEZ POMBO e máis eu no programa a SOLAINA, da Televisión de Galicia, un programa que en diferentes partes da súa emisión, destacou diversas facetas do amigo CARLOS DIAZ GESTAL "O Xestal", a invitación a pedro Luis foi por ser o Presidente do CORO AIRES DE BERGANTIÑOS de carballo, o cal foi creado polo xestal e eu acudin en calidade de representantes dos "Amigos do Xestal", que fomos parte das dúas homenaxes que se lle realizaron, a primeira no ano 1994 ca organización tamén por parte do Coro aires de Bergantiños e a última da Asociación Lumieira no 2010.

Para ver o video do programa acceder a este enlace e selecciona o programa do día 31-3-2011
http://www.crtvg.es/TVGacarta/?prog=835


.

sábado, 2 de abril de 2011

"XORNADA INFORMATIVA LEI PROTECCION DE DATOS"

ESTAMOS DE XORNADA FORMATIVA EN A CORUÑA.



MOI ENTERESANTE PARA TODOS E TODAS AQUELES QUE MANEXAMOS INFORMACIÓN TANTO NAS REDES , COMO EN XERAL.

"XORNADA INFORMATIVA LEI PROTECCION DE DATOS"

Introducción á lei de protección de datos.

*situación xeral.

...- Que garante

- cal é o seu obxetivo

- definicións. (dato persoal, fichero, tratamiento de datos, responsable do ficheiro.

*Entidades de xestión.

* Principios básicos.

- uso, segredo profesional, deber, nivel protección, información, dereito de oposición.

* requisitos que esixe.

* Tramites con terceiros (cesión de datos). norma, supostos prácticos.

Sancións reais impostas pola protección de datos.

protección de datos e ao menor.

-introducción, dereitos, recomendacións, preguntas frecuentes.

Lei de protección de datos e as novas tecnoloxías.


http://www.agpd.es/portalwebAGPD/index-ides-idphp.php


.

venres, 1 de abril de 2011

CARMEN RIVES SUAREZ, EN XENTE DE AQUI, DE ALA E DE ACOLA

XENTE DE AQUI DE ALA E DE ACOLA.

Programa de entrevistas, en clave persoal, que emitirá BERTV A televisión de Bergantiños CANAL 31.Dirixido e presentado por Xosé María Arán.


Emitese os venres ás 21 horas e reponse os sábado e lúns ás 12:00 e ás 16´30.

Dona. Carmen Rives Suárez.
Emisión: 01-04-2011


Coristanco 1950.
Por si fuera poco haber ejercido como dependienta, costurera, voluntaria de Protección Civil y empresaria, Carmen Rives también ha hecho sus pinitos en el teatro, la música e incluso en el tenis. Formó parte de la junta directiva de Axober y es la presidenta del Comité de Irmanamento de Carballo con L'Isle Jourdain. Siempre tiene que estar metida en algo. «Yo creo que se nace», bromea.

Su periplo geográfico ha sido tan o más completo que el profesional. Tal vez haya tenido que ver lo uno con lo otro. Sus padres vivían en Cee, pero ella nació en Coristanco. «Mis abuelos maternos eran de Centiña, y yo estoy bautizada en San Paio». Pero su estancia en el municipio natal no llegó más allá del bautizo. Carmen Rives fue la segunda de seis hermanos. Su abuelo paterno, guardia civil de profesión, era natural de Cuenca, y su abuela, de A Coruña, pero se instalaron en Cee. Allí vivieron también sus padres y ella pasó los primeros quince años de su vida. «Nos marchamos porque mi madre tenía mucho miedo a la fábrica de carburos. Se empezó a morir un montón de gente», recuerda.

Su siguiente destino fue Carballo, pero en aquellos años no resultaba fácil encontrar trabajo. Aun así, tras algunas experiencias fallidas en Cee, en la capital de Bergantiños empezó la relación de Carmen Rives con el sector textil. «Echo de menos no haber llevado un diario, porque ahora me gustaría recordar algunas fechas y no soy capaz». Solo pasaron cuatro años hasta que la familia volvió a hacer las maletas, esta vez con destino a Francia, donde permanecieron durante casi nueve años.

Carmen Rives guarda excelentes recuerdos del país vecino. «Cuando nos fuimos solo sabía decir algunas cosas que aprendías en las canciones, pero me cayó muy bien el idioma», y eso facilitó su integración en la sociedad gala, en la que asegura que nunca se sintió discriminada ni rechazada por ser extrajera. Formó parte de Socorro Popular, pero la decepcionó la politización de la organización: «Si me quiero meter en la política me meto en la política, no en una asociación para ayudar a la gente», afirma. Fue voluntaria de Protección Civil, colaboró en el rescate de víctimas de accidentes de tráfico y se hizo socia del club de tenis. «Digamos que me metí mucho en la sociedad del pueblo, porque yo creo que si vas por unos meses no hace falta, pero si vas a vivir allí y no sabes por cuánto tiempo tienes que meterte. No entendía yo que hubiera españoles que no hiciesen eso», dice.

Cuando la familia regresó a Carballo, Carmen tenía ya mucha experiencia en el sector textil. En la capital de Bergantiños empezó a trabajar en la confección con sus hermanas, pero después de su boda se trasladó a A Coruña, donde nació su hijo Fran en 1984. La maternidad no le impidió continuar con su profesión ni con su formación, y se matriculó en un curso de decoración a distancia.

De nuevo en Carballo
El año del regreso a Carballo fue 1990. Feiraber se celebraba todavía en la plaza del Concello, y allí expuso sus cortinas. «Fue cuando la gente me empezó a conocer un poco aquí», señala. Esa primera participación en la feria multisectorial fue determinante en su profesión, ya que a partir de ese momento se introdujo en Axober -formó parte de la junta directiva «dos legislaturas y pico», bromea- y en el movimiento empresarial y asociativo de la localidad.

A pesar de su carácter abierto y optimista por naturaleza, Carmen Rives augura malos tiempos para el comercio. «La gente que tiene mi edad -dice- está aguantando para ver si se puede prejubilar o jubilar. En Carballo hay mucha gente que vive de esto, y estamos todos a ver qué pasa». Desde su punto de vista, las cosas nunca volverán a ser lo mismo, porque la sociedad prioriza cada vez más el ocio sobre otro tipo de consumo. Y tal vez por esa época de vacas flacas que vive el sector entiende aun menos que se hayan dejado escapar oportunidades como la de Feiraber.

«La gente no sabe por qué dejó de hacerse. Fue por muchas cosas, porque empezaba a ser siempre lo mismo, porque daba mucho trabajo... pero también porque Axober no podía asumir en solitario el riesgo de la financiación. Al principio lo hacía el Concello, y el último año fue a medias, pero jugábamos con el dinero de las entradas del domingo, y era demasiado riesgo para una asociación», explica. Y a continuación lanza un reto: «Yo echo de menos algo así. Creo que Carballo tiene suficiente potencial para organizar varias ferias sectoriales: del textil, de la automoción... y, por supuesto, la Festa do Pan». Es una pena que dejase de celebrarse.

Carmen Rives nunca desató el lazo que la une con Francia. Pero con la creación del Comité de Irmanamento de Carballo con L'Isle Jourdain pudo hacerle un doble nudo. «Me hacía ilusión mantener el contacto con Francia. Por eso me metí; por eso y porque me lo pidieron». Ha estado ahí desde el principio. «El primer año que hicimos el intercambio fue un desastre, pero después ya se organizó el comité y empezamos a hacer cosas». No son muchas, pero se siente especialmente satisfecha de los cursos de francés, que siguen teniendo demanda año tras año.
Los «hermanos» galos tienen más medios. «Le voy a pedir al alcalde un local. La nuestra no es una asociación al uso, es del Ayuntamiento», argumenta.
Cristina Abelleira (LVG).


.

martes, 29 de marzo de 2011

PERMISO POR PUNTOS A RAZON DA SIN RAZON

Xa pasou tempo desde que entrou en vigor o novo sistema de permiso de conducir por puntos. Esta medida está enmarcada na lei que aprobou o parlamento español , que é, a reforma da ley existente sobre seguridade vial.
Correron ríos de tinta sobre as diferentes posturas adoptadas por defensores e detractores do novo“carnet por puntos”. Sobre isto eu non podo máis que amosar algúns datos da posta en marcha deste novo sistema. Sen ir máis lonxe podemos ver como os galegos vamos un pouco máis alá co resto dos españoles en conductas antirregulamentarias cando conducimos:

A velocidade representa un 28% das sancións impostas no primeiro mes da súa implantación, seguidas polo consumo de alcohol 19% e pola falla do uso do cinturón de seguridade 19%. As provincias da Coruña e Pontevedra foron as que menos respectan as normas, por certo para aqueles machistas que sempre poñen a muller como a “maruxa da estrada” salientar que os homes galegos cometeron 4.090 infraccións e as mulleres 470, case nada , haber se aprendemos os homes.

A miña vontade á hora de escribir este artigo non pasa pola aportación de datos que sirvan para saber qué cousas se sancionan máis ou menos, en qué temas debemos ter precaución ou non. Sobre iso xa recibimos información nas nosas casas enviada pola Dirección Xeral de Tráfico, o desexo deste artigo é o de centrar a atención do conductor/a na educación e o sentido común.

Dicía o escritor español Miguel de Cervantes que “A prudencia e afastar de nós as cousas que nos fan dano e é natural cousa aborrecer ás que nos fan mal e aquelas que nos estorban o ben”, está claro que non fai falla ser un gran filósofo nin moito menos un erudito para facer da prudencia a nosa gran virtude, e no referente o tema que estamos a tratar moito máis, cunha actitude responsable e prudente ó conducir estamos a facer unha sociedade máis xusta, culta e solidaria.

Eu como podedes ollar, estou a favor desta medida e non só porque estudios independentes en paises europeos, avalan esta clase de iniciativa na disminución dos riscos, (que xa teñen estes sistemas funcionando), senón porque no día a día podo comprobar como a conducción está a ser máis responsable, e non cabe dúbida que é polo medo que teñen alguns conductores a ser sancionados…

O que me da pena disto é que este comportamento se debe ó medo que temos de que apareza un axente da autoridade e nós poida sancionar, non porque esteamos realmente concienciados do perigo que supón a conducción temeraria. Non pensamos que ca nosa actitude irresponsable ó volante, non adoptando os mecanismos de prevención (cinturón, sillas nenos, etc) podemos condicionar o noso futuro e o dos nosos acompañantes , ou aínda peor provocar un accidente e condicionar a vida doutros viaxeiros e conductor que si cumplían as normas.

Tamén neste apartado habería que facer unha reflexión profunda sobre o exemplo que como pais damos ós nosos fillos no referente á educación vial: andar sempre con presa por chegar ó destino, non poñer o cinturón nos traxectos cortos, mostrar rabia e perder o control nos atascos, etc, son algúns dos exemplos que nos deberían facer reflexionar.

Hoxe en día penso que a resolución deste conflicto pasa pola sanción, aínda que eu sexa unha persoa a que lle gusta máis previr que castigar, pero vendo os acontecementos e as cifras, fan que leis como estas teñen que ser aínda máis contundentes e represivas, porque estamos a falar da vida das persoas, quedar tirado no asfalto por unha imprudencia , o consumo de alcohol (fins de semana), a conducción a altas horas despois dunha xornada de ocio abusiba (ruidos, fume, cansancio,etc). Son un cóctel explosivo que para calquera persoa normal e con sentidiño sería imposible de compaxinar ca conducción.

Cando os maiores demos exemplo ós mozos, as cousas poderán mudar, cando nas familias e na escola se imparta educación vial as cousas poderáqn mudar, cando todos teñamos mais respeto e ducación por nós mesmos as cousas poderán mudar… pero mentras tanto é unha obriga da administración poñer todas aquelas medidas para garantir o benestar da sociedade e de aqueles cidadáns que cumpren as normas en detrimento dos que as incumplen.

Xa o decía o filósofo inglés Bacon sobre a conducta “A perfección da propia conducta dase en manter cada quen a sua dignidade sen perxudicar a liberdade allea”, se o aplicamos o tema que nos ocupa podemos dicir que aquel que incumpre as normas viais, está a incumplir a liberdade dos demáis conductores.

.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...