luns, 7 de febreiro de 2011

Carta de Endesa y contestacion....

(primera carta de amor)

 
"Estimado señor:

Endesa Distribución va a proceder próximamente a la sustitución de su contador de electricidad por uno nuevo que dispone de capacidad de Telegestión, en cumplimiento de la normativa vigente (RD 1110/2007 de 24 de agosto y Orden TC/3860/2007 de 28 de diciembre). El nuevo sistema de Telegestión permitirá entre otras funciones la lectura a distancia de su consumo.

A lo largo del próximo trimestre, un operario autorizado por Endesa sustituirá el contador que usted tiene actualmente instalado. Si su contador se encuentra en el cuarto de contadores o es accesible desde el exterior de su vivienda, no será necesario que usted esté presente. En caso contrario, el operario se pondrá en contacto con usted para poder realizar el cambio de contador.

El coste de la sustitución correrá a cargo de Endesa y usted sólo tendrá que abonar una cantidad en concepto de Derechos de Enganche, que según se establece en la legislación actual asciende a 9,04 euros. Por otra parte, el coste mensual de alquiler del contador a aplicar será de 0,81 euros.

Si necesita cualquier aclaración sobre esta sustitución o desea realizar
alguna consulta, puede contactar con nosotros dirigiéndose al Teléfono de Atención de Endesa Distribución Eléctrica 902 509 600. Estaremos encantados de atenderle.

Agradeciendo de antemano su colaboración, reciba un cordial saludo".

II (respuesta. Segunda carta de amor)

"Estimados señores de Endesa Distribución:

He recibido su amable carta de fecha indeterminada (porque no la ponen) en la que me comunican una serie de hechos consumados basados, naturalmente, en que ustedes como monopolio hacen siempre lo que les sale de los electrones y a nosotros, como miembros de la honorable manada de borregos forzosamente consumidores, nos queda la única opción gozosa de pagar.

Les dirijo esta carta porque en el texto que me han enviado, como a otros
muchos miles de consumidores, supongo, existen algunas cuestiones que me han sumido en un estado de estupor, catatonia y asombro. O dicho de otra forma, que me han fundido ustedes los plomos.

Porque vamos a ver. Me dicen ustedes amablemente que van a proceder a
cambiarme "mi" contador de electricidad. Una cuestión bastante curiosa porque resulta que en el desglose de la factura que les pago a ustedes todos los meses les abono una cantidad en concepto de alquiler de contador. Y digo yo, ¿cómo es posible que les haya pagado un alquiler por algo que era mío?
¿Habrán incurrido ustedes, mi querido monopolio, en un involuntario y pequeño error por el que me han estado cobrando indebidamente una modesta pero significativa cantidad a lo largo de los últimos años?

Sigo adelante con la carta y observo que me cuentan ustedes que el nuevo
contador permite la lectura a distancia (es decir, más gente al paro, me temo, maldita tecnología)

lo cual, como fácilmente comprenderán, a los usuarios nos la refanfinfla. Dicho de otra manera,

que me da igual que lean ustedes el contador a medio metro o desde las quintas chimbambas, a condición de que las lecturas sean las reales.

Añaden que el coste de la sustitución -en cumplimiento de la normativa legal- correrá a cargo de Endesa. Y digo yo que faltaría más que nos cobraran a nosotros por algo que ni hemos pedido ni maldita la falta que nos hace. O sea, que les agradezco la información aunque me resulte irrelevante. Lo que me llena de asombro es que me indiquen que "solo" tendré que abonar "una cantidad en concepto de derechos de enganche que según la legislación actual asciende a 9,04 euros".

Vamos a ver, querido monopolio, ¿cómo nos van a cobrar a los usuarios un reenganche de un desenganche que ni hemos pedido, ni hemos contratado? Porque digo yo que porque a ustedes les salga del flujo de
electrones cambiar los contadores, como les podría dar por cambiar esas
divertidas torretas eléctricas de colorines con las que generosamente nos han adornado las autopistas para mejorar nuestra imagen turística, ¿a mi que me cuentan? Eso del derecho de enganche, que debe ser un asunto más complejo que el derecho romano, es un devengo que se produce cuando un usuario se da de alta en la red por primera vez o lo vuelve a hacer después de que le hayan cortado la luz por impago. ¿Pero cómo le pueden cobrar enganche a un consumidor que no se ha desenganchado,que está al corriente de sus pagos yque tiene un contrato vigente con ustedes para el suministro en unas condiciones pactadas?

Es que si tenemos en cuenta que tienen ustedes, un suponer, 600.000 usuarios en Canarias, a casi diez euros por barba, se van a embolsar así como quien no quiere la cosa unos seis millones de euros, que hay meses que no los gana uno, créanme, aunque sea expresidente de Gobierno y además de llevarse 80.000 del ala al año limpios de polvo (aunque no me consta que de paja) cobren por hacerde lobby para algunas de las grandes empresas españolas.

Lo que ya me descalabra completamente es que añadan -supongo que intentando convertir la carta en un relato kafkiano- que el coste mensual del alquiler del contador a aplicar (un lapsus sintáctico porque en todo caso querrán decir ustedes ·el costo mensual a aplicar del alquiler del contador...·) será de 0,81 euros. A veeeeerrr. Si el contador es mío ¿me van a pagar ustedes 0,81 euros mensuales? ¿O será que realmente el contador es de quien es -es decir, de ustedes- y amablemente me comunican que me van a cobrar esa módica cantidad mensual?. Y si es de ustedes, ¿por qué principian hablando de "mi" contador?

Queridos amigos del monopolio. No se líen. El contador es de ustedes. Lo era antes y lo es ahora.
Por eso me cobraban antes el alquiler y me lo van a cobrar ahora. Y lo cambian ustedes por imperativo legal, con lo que esa pretensión de cobrarles diez euros a los usuarios me parece sencillamente que es sacar las patas del tiesto y echarle un poco de morro al asunto. Sobre todo porque lo que realmente se callan en su amable carta -en las cartas, como en la vida, es más importante lo que se calla que lo que se cuenta- es que el nuevo contador tecnológicamente avanzado que nos están cascando por decisión unilateral les va a permitir a sus señorías detectar a aquellos usuarios -viviendas, oficinas, bares, restaurantes y otros- que están consumiendo ligeramente por encima de la potencia contratada. O dicho de otra manera, que aquellos consumidores que tienen con ustedes un contrato de potencia de 5 kw y resulta que de media están consumiendo un poco por encima -que como bien saben son un porrón- van a tener que pagarles esa energía extra con un sustancioso recargo y, de propina, estarán obligados a realizar un nuevo contrato de mayor potencia. Es decir, que con esos nuevos contadores van a detectar ustedes los pequeños sobreconsumos que ahora se les escapan, van a cobrarlos con banderillas y van a hacer el negocio redondo aumentando el rango de potencia de los contratos. Ustedes lo saben. Yo lo sé. Los usuarios no lo sabían.

Resulta descorazonador que mientras hacen ustedes todo esto, la gente que se supone que representa los intereses de los ciudadanos sigan discutiendo del sexo de los galgos y los podencos. Si esto fuera un libre mercado, allá penas porque estarían ejerciendo con toda legitimidad sus derechos como empresa y los usuarios estarían en condiciones de elegir. Como resulta que tienen ustedes el monopolio real de la distribución no estamos hablando de un mercado libre y las reglas del juego deben ser distintas. .

Les agradezco su amable y distorsionada información en torno a sus planes para apretarnos un poco más los bolsillos, les recomiendo encarecidamente que su grupo de producción compre energías renovables de los nuevos parques eólicos (y de paso quesos, vino, yogures, piensos, vacas... o jugarse incluso unas perritas en los casinos de la casa) y les aseguro que como se les ocurra cobrarme diez euros por un reenganche que no he pedido, pienso acudir a la Organización de Consumidores y Usuarios para que no me hagan ni puñetero caso, perder el tiempo, frustrarme y pensar una vez más que estamos indefensos ante los monopolios, los mercados intervenidos y los ineptos que se suponen que tienen que defendernos.

Reciban un cordial saludo.

III. (y una objeción desesperada)

PD. El número de información al que me indican en la carta que debo llamar (el 902 509 600 de Atención al Cliente de Endesa Distribución Eléctrica) es un call center -como dicen los modernos- que está en Madrid (me gustaría que creen puestos de trabajo donde yo pago, no sé si me entienden). Te atiende primero un sistema robotizado y luego una amable persona que solo acierta a repetir el manual de la compañía que viene a ser: "Le entendemos, pero le vamos a cobrar. Esto es lo que hay". Ah. Y el número es de tarificación especial, de pago, con lo cual además de esperar, preguntar y no tener respuesta, también terminamos pagando. Por cierto, por mucho que me he leído las disposiciones legales que citan en su carta -y otras- sobre el cambio en los equipos de medidas básicos, por ninguna parte he visto otra interpretación que la de que son ustedes los que deben instalarlos y pagar el coste de la instalación.

QUE NO SE TE OLVIDE
Este puede ser el comienzo, así lo he recibido y así os lo mando.
VAMOS A PASAR DEL CABREO A LOS HECHOS.

APAGÓN GENERAL DÍA 15 DE FEBRERO
El DÍA 15 DE FEBRERO DÍA DEL CONSUMIDOR, apagón general de electricidad en los hogares españoles a las 22 horas en señal de protesta por la subida abusiva que ENDESA, IBERDROLA y FENOSA han llevado a cabo en sus tarifas
eléctricas.

La única forma que tenemos de luchar los consumidores contra estas practicas abusivas, es con medidas como esta por eso os convocamos a seguir esta iniciativa Que comenzara a las 22 horas y durara mínimo 5 minutos.

CON SOLO 5 MINUTOS HAREMOS UN HUECO EN SUS
ARCAS, QUE SE ACORDARÁN DE TODOS A LOS QUE
ESTÁN ROBANDO.!!!


!!!! OS ROGAMOS QUE LO HAGÁIS PASAR AL MAYOR NUMERO DE CORREOS ELECTRÓNICOS!!!!!......



HAMBURGUESAS Y SALCHICHAS CALVO

domingo, 6 de febreiro de 2011

A PRIMAVEIRA

Desde os tempos máis remotos, o home, cando non pode comprender o mundo externo que o rodea, crea representacións míticas. Así, a humanidade chegou a mitificar desde a saída e a posta do sol ata os fenómenos atmosféricos, o crecemento das plantas, o nacemento e a morte. A primaveira é a estación do renacemento... así o entenderon a gran maioría das relixións antigas e, a partir diso, levantaron moitos dos seus mitos.

Neste contexto, a primaveira é vista como o morto que renace. Unha vez máis ocorre o milagre: dos árboles esfollados renacen novos brotes e, unha vez máis, ai colleita, é decir, vida.
O inicio astronómico da primavera :
O mércores 21 de marzo de 2007, á 1h7m hora oficial peninsular, iniciase a primaveira no hemisferio Norte, segundo o convenio astronómico. Esta estación durará 92 días e 18 horas. O domingo día 25 de marzo tivo lugar o cambio de hora, recuperando o horario de verán. O verán iniciarase o día 21 de xuño de 2007.
O inicio da primavera
O inicio das estacións vén dado, por convenio, por aqueles instantes en que a terra atópase nunhas determinadas posicións na súa órbita ao redor do Sol. No caso da primaveira, o seu inicio dáse o día en que a duración do día e a noite prácticamente coinciden en calquera punto da Terra. A tal circunstancia chamaselle equinocio, neste instante no hemisferio sur iníciase o outono.

Datas posibles de inicio da primavera.
O equinocio de primavera pode darse, como máximo, en tres datas distintas ao longo do século XXI, podendo iniciarse en España nos días 19 ao 21 de marzo, sendo o seu inicio máis tempraneiro o do ano 2096 e o inicio máis tardío o de 2003. As variacións dun ano a outro son debidas ao modo en que encaixa a secuencia de anos segundo o calendario (uns bisiestos, outros non) coa duración de cada órbita da Terra ao redor do Sol (duración coñecida como ano trópico).
A primavera
A primavera é unha das catro estacións das zonas templadas. Astronómicamente, comeza co equinocio de primaveira (entre o 20 e o 21 de marzo no hemisferio norte, e entre o 22 e o 23 de setembro no hemisferio sur), e termina co solsticio de verán (ao redor do 21 de xuño no hemisferio norte e o 21 de decembro no hemisferio sur). Con todo, ás veces é considerada como os meses enteiros de marzo, abril e maio no hemisferio norte e setembro, outubro e novembro no hemisferio sur.

Durante a primavera os días vanse alargando, o sol sae un pouquiño antes e ponse outro pouquiño despois, e a noite faise máis corta cada día.

A palabra Primaveira é sinónimo de vida, mocidade, sol, aire e con todo o que ten colorido; isto débese sobre todo pola abundancia de flores multicolores que saen durante os meses que abarca esta estación do ano. , identifícase co tempo en que unha cousa está en o seu maior vigor, hermosura e frescura.

O iniciar a Primavera, é momento de preparar a terra e sementar a maioría dos cultivos básicos para aproveitar a chegada próxima das choivas; e plántanse tamén unha gran variedade de árbores frutales, de hortalizas e legumbres. Como é a estación que segue ao inverno, a primavera representa un cambio do clima que se reflicte nas plantas, porque aparecen numerosas flores vestindo alegres e rechamantes cores acompañadas de suxestivas fragrancias.

Os animais tamén gozan do bo clima e moitos deles reprodúcense nesta época, as aves incuban os seus ovos e ata as abellas poñen os seus. Nas persoas podemos notar igualmente o reflexo dunha estación colorida e alegre.
Xa a describe o poeta Antonio Machado:

La Primavera besaba
La primavera besaba
suavemente la arboleda,
y el verde nuevo brotaba
como una verde humareda.

Las nubes iban pasando
sobre el campo juvenil...

Yo vi en las hojas temblando
las frescas lluvias de abril.

Bajo ese almendro florido,
todo cargado de flor
-recorde-, yo he maldecido
mi juventud sin amor.

Hoy, en mitad de la vida,
me he parado a meditar...


!Juventud nunca vivida
quién te volviera a soñar!De todólos xeitos non temos que esquencer o que fai variar o noso clima, o tan anunciado CAMBIO CLIMATICO, que está a perturbar tanto as estacións como as circuntancias climáticas que persistian historicamente nos nosos pobos.

Este artigo e un chamamento a todos para que preservemos o noso clima e en definitiva o noso planeta, un a un, podemos facer cambiar na nosa vida diaria as agresións e desperdizo que facemos do medio e dás enerxias.

.



A lei do silencio. Bullying – Acoso escolar

Alguns colexios estan a convertirse para determinados mozos en verdadeiros pesadelos, onde sufren humillacións de todo tipo.

Antes de nada aclaremos a utilización do termo Bullying, adoptouse este anglicismo que é cando falamos de intimidación ou acoso entre iguais en definitiva o acoso que alguns nenos exercen sobre os seus compañeiros. Estos diversos tipos de comportamentos non desexados por nenos e adolescentes, que se materializan en bromas pesadas, inorar ou deixar deliberadamente de facer caso a alguen, ou ataques persoais e incluso os abusos serios.

Nos colexios sempre existiu un grao de acoso pero o actual resulta preocupante, sempre existiron abuson e acosados, pero nos últimos tempos non só aumentou o número de casos , senón que tamen a gravidade dos mesmos.

Pero quenes son os protagonistas destes feitos, por unha banda está o acosador e por outra o acosado, pero hay unha terceira figura que e o grupo que moitas veces otorga a lei do silencio, e non se atreven a denunciar a situación e pasan a ser complices da mesma, por eso é fundamental o papel dos mestres que deben estar preparados para detectar estos casos. A mayoría dos casos de acoso producense entre os 11 e 15 anos e neste periodo no que sufren un verdadeiro cambio interno, xa que están a pasar dunha etapa infantil a unha adulta e etán a construir os verdadeiros cimentos da súa personalidade.

O Acosado
Son persoas moi exixentes consigo mesmas, temen que pedir axuda os adultos sirva para que os critiquen de brandos ou inseguros, e máis chegan a plantexarse si de verdade se merecen o que lle está pasando, e ben curioso son inocentes pero consideranse culpables . alguns expertos sinalan que poden proceder de familias nas que foron demasiado protexidos, dende logo son rapaces responsables, e a súa necesidade de integrarse como os seus iguais en grupo, fan que aguanten a violencia dos seus acusadores. Todos os adolescentes na formación da súa personalidade teñen unha brecha e dependendo da personalidade de cada un e a que utilizan os acosadores para escoller as súas victimas.
O Acosador

Que podemos facer na familia?
Saber que fan os nosos fillos, os pais deben trnasmitir valores , ter autoridadde poniendo límites, compartir tempos cos fillos, axudar e comprendelos, preparalos para superar as frustacións enfrentandose as dificultades que aparecen, non delegar a responsabilidade cha escola, colaborar co profesorado cha educación, non quitar autoridade os mestres, manter unha boa comunicación cos fillos e saber de que modo está integrado no colexio, conocer os seus amigos, pedir reunións cos tutores para seguir as súas evolucións ou si se detecta algún problema. O máis importante é escoitalo, cando un neno di que non quere ir o colexio tense que investigar as causas, eles mandanos señais como tristeza, agresividade, melancolia...
Que pode facer a escola?
Prestar atención a tódalas conductas extrañas – as silenciosas, as violoentas.... Enseñar a resolver conflictos dandolle as estrategias necesarias, ensinar a dialogar e dialogar con eles, ensinalos a que perdan o medo a falar, fomentar a colaboración entre pais e profesores, concienciar a toda a comunidade educativa do valor da comunicación, realizar procesos de autoevaluación e analise das relacións interpersonais da escola.

Temos que ter en conta que o que ocurre nos colexios é o reflexo da sociedade na que vivimos , da educación emocional que reciben os pequenos e a transmisión de valores que interiorizan

.

sábado, 5 de febreiro de 2011

A FAMILIA A RAZÓN DE SER DUNHA SOCIEDADE.

Falar hoxe en día sobre a familia , parece como si estiveramos a falar duna institución que está en decadencia, fálese desde o punto de vista relixioso ou simplemente como estructura organizativa na sociedade.
Para min, creo que é hoxe o momento de impulsar o papel da familia, para que teña o verdadeiro protagonismo que lle corresponde nesta sociedade tan cambiante e sobre todo tan falta de valores, espirituais, educacionais, solidarios...
A familia pode xogar un papel fundamental de apoio a hora de combater a gran cantidade de contratempos que lle aparecen os individuos a diario, é pedra angular na que se teñen que asentar os principios das persoas , é o primeiro ambiente educativo que temos todos nós.

Temos que ter en conta que todo xira entorno a familia, o individuo desde o seu nacemento tende a agruparse e o primeiro grupo natural é a familia, esta mantense o longo de toda a nosa vida, nela aprendemos as persoas os valores elementais e tamén nela moldéanse os que vamos adquirindo da propia sociedade, segundo o patrón que nos establecen os nosos pais e titores.

Non dubido que é o lugar insubstituíbel é punto de referencia para todo, por iso a familia non se pode entender como unidade única e illada, senón que o o núcleo no que nos desenvolvemos persoalmente para entender e actuar na sociedade, como pode ser no aspecto relixioso, sexual, laboral, educacional...

Evidentemente cada aspecto relacionado ca familia daría para facer unha reflexión sobre ela, son moitas as descricións que existen sobre ela, eu quedome ca que di “ A familia sempre foi, é e será referente na vida das persoas, cando é forte e está ben construída , a súa estructura serve como refuxio onde un sempre pode atopar a forza, o apoio e amor”.

Está claro que a familia representa algo de gran significado, pero eso non quere dicir que as tradicións e costumes das familias non muden cos tempos, xa que temos que estar abertos continuamente a estes cambios, informándonos para estar a altura que agardan e necesitan os nosos fillos. Sempre me chamou a atención que para desempeñar moitas tarefas de gran responsabilidade na nosa sociedade, as persoas teñen que adquirir coñecementos e titulacións, pero unha das máís grandes e ser pais e para isto nin se vai a escola

nin se obtén ningún título, esto non deixa de ser curioso.

Como afirma o concilio vaticano II, a familia é a escola do máis rico humanismo; resúmese isto en que é a familia o lugar onde o home e a muller se fan humanos, sabemos de sempre que na nosa sociedade temos outras institucións que están chamadas a ser axuda de modo especial da familia, como pode ser a escola, o estado, etc. Pero non podemos facer que sexan estas institucións as que teñen que facer o traballo da familia, senón que teñen que ser só complementarias e axudala.

Baixando o mundano está claro que os protagonistas de todo esto son os pais, estes son os responsables da educación e o coidado dos fillos, por iso as accións complementarias as que nos referiamos antes das institucións, teñen que ser capaces de axudarlles, axudarnos, a desenvolver unha tarefa que remata no beneficio de toda a sociedade e que xamais ten que ser substituída.

Salientar as palabras do cardeal Patriarca de Lisboa, D. José Policarpo de que temos que estar convencidos de que só a familia como comunidade de amor e vida, humaniza a sociedade, dela sae o feito sagrado da vida e a dignidade do home e da muller, iguais e diferentes. A fidelidade xenerosa no seo da comunidade familiar, é fonte de xenerosidade e honestidade, no seo da sociedade.

Cada persoa debe moito a forza da familia, a maneira de cómo se comporta na sociedade. A familia é o punto de partida para a cidade é a casa onde se volve, buscando a forza da comunidade. Está claro familias felices son semente duna sociedade diferente.

Para rematar e deixar esta colaboración como unha porta aberta para novas colaboracións máis detalladas sobre o tema, volvo o Concilio Vaticano II,
 para lembrar a todos que os pais teñen o dereito orixinario, primario e inalienable de educar os fillos, tamén o dereito de educar os fillos conforme as súas conviccións morais e relixiosas, tendo sempre presente as tradicións culturais da familia que axuden o ben e a dignidade do fillo. Que así sexa.


.

25 ANOS ESO NON É NADA

Fai unha tempada, abrín a miña páxina de facebook e chamoume a atención dunha solicitude de amizade, non mo podo crer , era nin máis nin menos que o sr. Luís Novo Arcay (Artes gráficas), que estaba en terras do Perú, cuan conquistador galego no pleno epicentro da localidade de Chimbote, calquera día fano Vicerrei nesas terras. Como sempre é foi unha alegría ver a xente coñecida.


Dicía o poeta español Ramón de Campoamor “Bela será unha esperanza, pero é moi doce un recordo!”.

Logo disto chegoume a chamada de Luís para que me puxese en contacto co meu compañeiro Franco, que se estaba encargando de atopar os eléctricos, para celebrar cos mecánicos, madeira e os de artes gráficas un encontro na festa da Unión, da Asociación de Antigos Alumnos do colexio Calvo Sotelo e así foi.

O pasado día 30 de maio foi un día doce para o recordo, celebrábase como todos os anos a Festa da Unión, pero este ano para a min tiña un sentido especial, facía xa 25 anos da promoción do ano 1985 e alí estivemos algúns deses rapaces que comezaron, ou polo menos intentárono, naquel curso escolar 1980-1981, a odisea da súa formación en formación profesional: mecánicos, madeira, eléctricos e artes gráficas.

Como sempre un tende a intentar conservarse o mellor que pode, pero o paso dos anos fai máis cambios nuns que noutros, como non podía ser doutra forma á min en concreto a algún dos meus compañeiros custoume recoñecelo, a outros é coma se fose un día máis de colexio de fai vinte e cinco anos, xa que o velos, con algunha “arruguilla” que outra, estaban como entón, feitos uns rapaces.


Foi un día especial poder atoparme cos meus compañeiros de electricidade: José Antonio Alvarez González , Manuel Calvo Martínez, Antonio Mayo Lage, José Pazos Pazos, Javier Seisdedos López, Manuel Vilariño López, Victorino Dean Oliveira, Ramón Francos Piñeiro e todos capitaneados por Javier Arroyo Barreñada (o noso Titor). Todos compartimos mantel e mesa.
Tamén estaban ben capitaneados os da mesa de á beira, se, os de Artes gráficas co seu “profe” Manuel Domínguez Oubiña, que sabe que estamos todos nestes momentos o seu lado máis que nunca, tamén algún agregado de madeira, estaban: Luís Novo Arcay, Manuel Pouso Castro, Genaro Lourido Alonso, José Barreiro Castro, Abel Reyes Vázquez, Federico Blanco Gorin, Juan Carlos Gómez Pérez, Manuel Miras Grobas, José Mª Blanco Recarey, Leonardo Pérez Armada, Alfonso Cobas Otero e Juan Sierra Cribeiro.


¡Como non!, non me quero esquecer dos mecánicos, Manuel Vidal Herbón, Francisco Varela Barizo, José Iglesias Varela, Carlos Suarez Uzal, Eloy Sanchez Montaña, Emilio Vázquez Torres, Alejandro Blanco Regueiro e Alfredo Villasenin…
Espero non esquecer a ninguén, se é así perdón. En fin todos e cada un de nós fómonos contando en torno o bo comer e beber, as “batallitas” da nosa estancia no cole e un repaso ás nosas vidas, nunha xornada en que a participación na festa da Unión quedábanos un pouco lonxe, xa que egoístamente, estábamos a celebrar un encontro máis particular entre nós
Logo desta xornada e de charlas entre uns e outros, como sempre queda a volta a casa, polo vieiro víñanme á mente o resto dos compañeiros do meu curso, os que non conseguía recordar a todos, o chegar a casa fun a buscar a pequena foto da orla do curso 80-81 de electricidade e na penumbra coa luz do escritorio, repasei as caras daqueles adolescentes que hoxe moitos deles somos pais de familia e todos cidadáns xa curtidos por unha ou mil situacións persoais.

Tamén permítaseme recordar en voz alta a todos aqueles do meu curso que non estiveron e gostaríame moito volver a velos. Os sempre amigos e compañeiros: Bello, Cagide, Castro, Castelo, Díaz, González, Oscar, Gunturiz, Manteiga, Bujan(+), Muñiz, Murga, Novo, Pallas, Rey, Ferreiro, Temprano, Bazarra, Vázquez e Miguel. Vaia pois para todos o meu agradecemento persoal, porque na miña estancia no Calvo Sotelo, só teño palabras de agradecemento cara a todos vos, xa que o compañeirismo sempre imperou por encima de todo a vosa amizade.


De todos os xeitos abriuse na rede social Facebook, unha páxina, entra e busca por “colegio calvo sotelo coruña”, e atoparas alí a algún de nós.


Oxalá que algún día podámonos xuntar a todos de novo, para volver a lembrar aqueles anos, por unha banda inxenuos por moitos de nós, pero que foron os que labraron parte da personalidade do que somos hoxe.
Dicía Lord Bayron que “A proba dun afecto puro é unha bágoa”, pois vaia desde a miña parte unha, para que sirva para regar a árbore do afecto que vos teño a todos.

xoves, 3 de febreiro de 2011

JESUS BELLO MATO, EN XENTE DE AQUI, DE ALA E DE ACOLA.

Programa de entrevistas, en clave personal, que emitirá BERTV -Canal 31.

Dirigido y presentado por Xosé Mª Arán Rodriguez. Se emitirá el viernes 04-02-2011 a las 21´00 horas y se repone el sábado y lunes a las 12´00h. y a las 16´30h.

JESUS BELLO MATO:
Emisión: 04-02-2011

Nacido en Cances y ordenado hace medio siglo, es el cura de Berdillo y Artes, tras ejercer buena parte de su vida en Potosí.
Acaba de celebrar las bodas de oro en el sacerdocio. Él, y otros 32 compañeros del arzobispado de Santiago. Cincuenta años de ministerio, que se dice pronto y en cuatro palabras, pero que es toda una vida. En realidad, y en su caso, dos vidas. Una, la española, relativamente corta, al principio de su sacerdocio y en esta última fase de su trayectoria. Otra, larga (35 años), intensa, apasionante, distinta y lejana. En Bolivia, un país al que llegó en el 62, cuando casi no sabía dónde quedaba. Hoy lo echa de menos.

Si, a veces, lo que pasa en un solo día ya da para un libro (véase el Ulises de Joyce), narrar en unas pocas líneas los episodios de su aterrizaje y despliegue en un lugar tan distante daría para varios. Podría hacerlo, como por cierto hizo su hermano (nacidos en Cances, eran 12, quedan ocho) Ricardo, cura también, a propósito de las viejas costumbres rurales.

La historia de Jesús tiene fechas clave. El nacimiento, 27 de enero del 31. La partida a Bolivia, el 8 de diciembre del 62, y el regreso, el 27 de abril del 97.

Hasta que se fue estuvo de cura en Tabeaio. Después, en casa de su hermano Ricardo en Bardaos, donde oficiaba. Fue desde esta parroquia de Tordoia de donde partió realmente, en un autobús hacia Santiago, puesto para un acto de recepción a Franco, y de ahí a Vigo, y de ahí en barco, el cabo San Roque, uno de los dos últimos de pasajeros hacia América, travesía de 16 días. Llegó en Nochebuena. Jesús podría narrar aún, casi por horas, todo lo que vivió estos días. Arribó a Buenos Aires el 24 de diciembre, vaya fecha. No le agradó, porque en en la casa sacerdotal en la que durmió nadie celebraba la Nochebuena, primer impacto. Iba con otro cura gallego y unos veinte españoles. Había mucho que hacer en América, y el Papa había pedido colaboración a la Iglesia española.

Salió el día 2 de enero del 63 para Sucre, en Bolivia. En avión. En los 35 años que le quedaban por delante, solo regresaría a España tres veces. Y con pocas ganas.

En Sucre descubre un país con muchas necesidades de todo tipo. «Pero tampouco o contraste foi tan grande, nós aquí tampouco tiñamos moita riqueza». Sí observó grandes diferencias. Fue muy bien acogido, y eso que los españoles por allá no tenían muy buena fama. Ni los americanos.

Sus primeros tres años fueron más bien de labor de seminario (también de ejercicio, por ejemplo en la parroquia de san Roque), formando a futuros curas. Cuando llegó, solo había uno. Hoy, diez, y en todos los casos los futuros sacerdotes tienen como mínimo el bachillerato o son universitarios. Lograr esto fue una de sus misiones, y la de otros muchos como él.

Tras Sucre, Potosí, el mítico lugar minero, tan historiado sobre todo desde los ojos de los conquistadores. Era aquí donde realmente el nombre de español no tenía buena fama. Fueron 32 años en dos parroquias, San Pedro y, sí, otro San Roque. Como antes, como el barco, desde luego el nombre de este santo le ha marcado.

La Iglesia que conoció en América tenía sus perfiles muy definidos: «Era a de axuda ao home que vivise a súa espiritualidade». Lo cual llevaba a tratar de vivir con justicia y esto, a su vez, a avanzar en el desarrollo humano. Los curas, otros, él, actuaban: «Procurábamos que todo surxise da base. Creábamos espazos de reflexión. ¿Que esclavizaba? ¿Que situacións de dependencia había? A xente ía tomando conciencia». Fueron años intensos, incluso con ciertos riesgos. Las mujeres empezaban a tener voz. También la propia, el quechua. Las autoridades indígenas recuperaban (empezaban a) su papel en el grupo. De estos mimbres salió gente como el actual presidente, Evo Morales. Jesús Bello no lo conoció personalmente, pero sí a su entorno.

Los tiempos van cambiando. Hoy, Bolivia es otra, pero lentamente: «Hai un intento de que estes países que son tan ricos podan chegar a revertir no seu propio pobo, aínda que é difícil, porque as empresa van alí a sacar cartos, non a desenvolver o país».

Y en el 97, regresó. «Díxenlle adeus a Bolivia con moita dor». Vio que su labor estaba bien encarrilada. Aunque intentó volver. De hecho, pasó allá un año, mantiene el contacto continuo, han venido a verle, incluso gracias a una colecta. Los lazos son fuertes.

La vuelta no fue fácil. «Atopei isto moi descoñecido. Causoume máis impacto o que vin ao volver de Bolivia, que cando cheguei aló». No encontraba respuestas. No entendía ciertos comportamientos, la situación social no tenía nada que ver con lo aprendido.

Aquí, mucho conformismo; allá, participación y acción. Allá, los jóvenes ocupan un papel relevante en la sociedad. Aquí, encontró a muchos con «escravitudes, dependencias, terribles, e ninguén fai nada. Hai que ser suxeito, non obxecto». Otra realidad: «O que alí se pide como acto de xustiza, aquí parece un favor». Entiende que algunas de sus frses suenen ajenas: «É que hai que estar alá para comprender ben isto». En Potosí, los colectivos discuten qué se hace, cómo se hace, cuáles son las necesidades. Así van naciendo barrios, surgiendo servicios. Con dificultades, pero surgen. Él habla especialmente de uno: Las Delicias. Partió de la nada, y hoy es lo que su nombre indica.

   Bello vive en Carballo, en el epicentro casi perfecto de sus tres parroquias: Berdillo y Artes, donde oficia, y Cances, de la que es natural y a la que acude con frecuencia. Sus ritmos ya son otros; «É a vellez, un vaise resignando». No tiene un rincón especial. De tenerlo, estará al otro lado del Atlántico, en ese país que no tiene mar y sí recursos. Así que se fotografía junto al carballo de Vilardefrancos, en Artes, uno de los elementos naturales de mayor singularidad de Bergantiños, por su porte, leyendas e historia. No sería descabellado afirmar que tal vez empezó a brotar cuando los conquistadores españoles partían hacia América. A lo mejor vuelve allá: «Non descarto volver e quedarme para sempre». Ya se entiende.
S.Garrido (LVG).

.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...